Anatolische Herder

De Anatolische Herder is een evenwichtig gebouwde berghond met een iets rechthoekig lichaam en een krachtige beenstructuur. Het hoofd is groot, krachtig en wigvormig met een lichte stop; de brede snuit en kaak geven een stevige beet. De ogen zijn middelgroot en amandelvormig, in kleuren variërend van hazelnoot tot donkerbruin. De middelgrote, driehoekige oren hangen plat tegen het hoofd. De nek is gespierd en licht gewelfd; de rug is recht en sterk met een brede lendenpartij; de borst is diep en breed en de buik licht opgetrokken. De staart is lang, dik aan de basis en wordt in rust laag gedragen; bij opwinding krult hij over de rug. De dubbele vacht bestaat uit een dichte, wollige ondervacht en een korte tot halflange bovenvacht; de vacht is weerbestendig en ruwer op de hals en staart. Alle kleuren en patronen zijn toegestaan, vaak vaalgeel of crème met donker masker.

Grootte: reuen 74–81 cm hoog, 50–65 kg; teven 71–79 cm, 40–55 kg. Lichaam massief en gespierd met diepe borst en rechte rug. Breed, krachtig hoofd met lichte stop; middelgrote, hangende oren; amandelvormige ogen. Krachtige hals, goed bespierde schouders en rechte benen met stevige botten. Lange staart, hoog aangezet, in rust naar beneden en in actie over de rug gedragen. De vacht is dicht en dubbel met korte tot halflange bovenvacht en een wollige ondervacht; kleuren variëren van vaalgeel, crème, zandkleur, grijs tot gestroomd, vaak met donker masker.

De Anatolische Herder is een zelfstandige en waakzame herdershond met een sterke beschermingsdrang. Hij is kalm en rustig zolang alles normaal is, maar reageert snel en fel bij dreiging. Het is een onafhankelijk ras dat gewend is om zonder menselijk toezicht kuddes te beschermen en daarom geen blinde gehoorzaamheid toont. Hij is loyaal aan zijn gezin maar gereserveerd naar vreemden en vertoont soms territoriaal gedrag tegenover andere honden. Door zijn grootte, kracht en zelfstandige aard is hij alleen geschikt voor ervaren eigenaren die hem consequent en respectvol opvoeden en socialiseren. Hij houdt van ruimte en een duidelijke taak; als gezelschapshond in een drukke stad is hij minder geschikt.

De Anatolische Herder is een van de oudste berghondenrassen. Hij stamt vermoedelijk af van oorlogshonden en herdershonden uit Mesopotamië en Centraal-Azië en werd duizenden jaren in Turkije gefokt om kuddes schapen en geiten te beschermen tegen wolven, beren en jakhalzen. Door de ruige omstandigheden van het Anatolische plateau ontwikkelde hij een grote kracht, snelheid en uithoudingsvermogen. In de jaren zestig werd het ras naar Europa en Noord-Amerika geëxporteerd; in Turkije bestaan verschillende variëteiten zoals de Kangal, Akbaş en Karabaş. De Anatolische Herder wordt inmiddels door diverse kennelclubs erkend en komt ook buiten Turkije als veedrijvers- en gezinshond voor.