Blog over honden: gezondheid, gedrag en voeding

Auteur: Bellobox redactie In de meeste gevallen is gras eten bij honden normaal en onschuldig gedrag, zonder dat er iets mis is. Er is geen eenduidige reden waarom honden dit doen: meestal speelt een combinatie van factoren een rol. Hieronder lees je de mogelijke oorzaken, wanneer je je geen zorgen hoeft te maken, en wanneer het wel de moeite waard is om op te letten. Waarom honden gras eten: de mogelijke redenen Onderzoek laat zien dat lang niet elke hond die gras eet daarvoor ziek is of erna moet braken; veel honden eten gewoon af en toe een paar sprieten zonder duidelijke aanleiding, en lopen daarna vrolijk weer verder. Mogelijke verklaringen zijn onder meer instinctief gedrag dat teruggaat op wilde voorouders, die via de maaginhoud van prooidieren regelmatig plantaardig materiaal binnenkregen; honden zijn van nature omnivoren, wat het eten van plantaardig materiaal ook los daarvan verklaart. Ook gewoontegedrag speelt een rol: sommige honden grazen vooral tijdens rustige wandelingen, bij het wachten, of wanneer ze weinig mentale uitdaging krijgen, en het kan dan uitgroeien tot een vast onderdeel van de wandelroutine. Nieuwsgierigheid en het simpelweg verkennen van de omgeving met de mond, vergelijkbaar met snuffelen of kauwen, is een andere veelgenoemde reden. Sommige honden eten gras juist wél omdat ze zich niet lekker voelen; het gras prikkelt dan de maag en kan braken opwekken, wat verlichting kan geven bij een onrustige maag. Bij weer andere honden lijkt het gedrag samen te hangen met lichte spanning of stress, als een manier om onrust te verwerken. Is gras eten gevaarlijk? Meestal niet, zolang het gras schoon is. Het belangrijkste risico zit 'm niet in het gras zelf, maar in wat erop kan zitten: bestrijdingsmiddelen of meststoffen op bespoten gazons kunnen wel degelijk schadelijk zijn voor je hond, ook al is gewoon gras op zichzelf niet giftig. Laat je hond daarom bij voorkeur alleen grazen op plekken waarvan je weet dat ze niet behandeld zijn, zoals je eigen tuin of een onbespoten wandelgebied. In zeldzame gevallen kan een grasspriet vast komen te zitten in de keel of tussen het tandvlees, wat aanhoudend hoesten of kokhalzen kan veroorzaken; houd dit dan in de gaten en laat het zo nodig door de dierenarts controleren. Wanneer moet je opletten De meeste dierenartsen zien gras eten als normaal zolang er geen andere klachten bij komen, zoals ook Medisch Centrum voor Dieren aangeeft. Let op wanneer je hond plotseling veel meer gras eet dan normaal, herhaaldelijk braakt na het grazen, of ook zonder gras eten regelmatig moet overgeven. Andere signalen om serieus te nemen zijn bloed in het braaksel, diarree, sloomheid of verminderde eetlust. Eet je hond niet alleen gras, maar ook aarde, stenen, hout, textiel of plastic, dan spreekt men van pica: het eten van ongebruikelijke, niet-voedzame stoffen, zoals ook beschreven in de Merck Veterinary Manual. Dit kan op normaal onderzoekend gedrag wijzen, maar soms ook op een onderliggend gedrags- of gezondheidsprobleem, en verdient dan verder onderzoek door je dierenarts. Wat kun je doen als je hond vaak gras eet Zorg voor een compleet, uitgebalanceerd dieet, zodat een eventueel tekort geen rol kan spelen. Verveling is bij veel honden een onderschatte factor: voldoende mentale en fysieke uitdaging, zoals speurspelletjes of een langdurige kauwsnack, kan grazen uit pure verveling verminderen. Merk je dat je hond gras opzoekt tijdens rustige momenten op een wandeling? Leid hem dan af met een speeltje, een kort commando, of een korte trainingsoefening. Blijft het gedrag toenemen, of gaat het gepaard met andere klachten, bespreek dit dan met je dierenarts. Lees ook Overgeven bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Diarree bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Welke kauwsnack past bij jouw hond? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Tijdens een herfstwandeling liggen bossen en parken vol met eikels, dennenappels en kastanjes, en voor een hond zijn dat stuk voor stuk aantrekkelijke "speeltjes" om op te rapen en in de bek te stoppen. Eikels zijn echt giftig, dennenappels en kastanjes niet, maar wel een reëel verstikkings- en verstoppingsgevaar. Bekijk hieronder waar je precies op moet letten. ⚠ Heeft je hond eikels, dennenappels of kastanjes gegeten? Doe dit direct: Bel je dierenarts, ook als je hond zich nu nog normaal gedraagt. Let op braken, diarree, buikpijn, sloomheid of een bolle, aangespannen buik. Bij eikels: dit kan wijzen op een tanninevergiftiging, ook zonder dat je hond de eikel volledig heeft ingeslikt. Bij dennenappels of kastanjes: een aanhoudend pijnlijke of opgezette buik kan wijzen op een darmverstopping, en dat is een spoedgeval. Eikels: echt giftig voor je hond Eikels en eikenbladeren bevatten grote hoeveelheden tannine (looizuur), en die stof is giftig voor honden. Vooral groene, onrijpe eikels bevatten meer tannine dan bruine, rijpe eikels, en zijn daardoor extra risicovol, precies in de periode dat ze massaal van de bomen vallen. Tannine irriteert het maag-darmkanaal, met braken, diarree en buikpijn tot gevolg, en kan in ernstige gevallen schade aan bloedvaten, nieren en lever veroorzaken. Al vijf tot tien eikels kunnen genoeg zijn om een hond van 10 kilo ziek te maken, zoals ook AniCura beschrijft. De scherpe schil van een eikel kan bovendien mechanisch irriterend werken op het maag-darmkanaal, los van de tannine, en bij grotere hoeveelheden zelfs voor een darmblokkade zorgen. Vermijd tijdens het wandelen bij voorkeur gebieden met veel eikenbomen, of houd je hond daar aangelijnd, zeker in de weken dat de eikels volop vallen. Dennenappels en kastanjes: niet giftig, wel gevaarlijk Dennenappels en tamme kastanjes (de kastanjes die je zelf zou kunnen eten) zijn op zichzelf niet giftig, maar worden door honden vaak enthousiast ingeslikt tijdens het spelen of apporteren. Beide zijn moeilijk verteerbaar en kunnen een darmverstopping veroorzaken, wat levensbedreigend is en vaak alleen operatief te verhelpen is, met een röntgenfoto als eerste stap om het voorwerp in de maag terug te vinden. Een dennenappel is bovendien hard en scherp, wat tijdens het kauwen wondjes in de bek of keel kan geven, en losse stukjes kunnen alsnog voor een verstopping zorgen als ze worden ingeslikt. Let op: de wilde paardenkastanje is een ander verhaal dan de tamme kastanje en bevat wél een giftige stof (aesculine), dus behandel elke kastanje die je tegenkomt met dezelfde voorzichtigheid, tenzij je zeker weet dat het om een tamme kastanje gaat. Wat te doen tijdens en na de wandeling Houd je hond tijdens het wandelen goed in de gaten, zeker als hij de neiging heeft om alles wat los en vast zit op te rapen en in zijn bek te stoppen. Leer hem een duidelijk "los"-commando aan, zodat je snel kunt ingrijpen zodra hij interesse toont in een eikel, dennenappel of kastanje, en oefen dit bij voorkeur al thuis voordat je het in het bos nodig hebt. Let na de wandeling op signalen zoals braken, aanhoudende diarree, sloomheid, een pijnlijke buik of moeite met ontlasten. Merk je een van deze signalen op, neem dan contact op met je dierenarts, ook als je niet zeker weet wat je hond precies heeft gegeten of ingeslikt tijdens het spelen. Lees ook Mag een hond paddenstoelen eten? Eerste hulp bij intoxicaties Diarree bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag pompoen eten, mits gekookt, gepureerd en van een eetbare soort. Sierpompoenen, zoals je rond Halloween vaak buiten ziet staan, zijn giftig en horen nooit op het menu. Hoeveel jouw hond precies mag, zie je in de portietabel hieronder. Welke pompoen wel, welke niet Eetbare soorten zoals flespompoen, hokkaido en butternut zijn veilig voor je hond, mits gekookt of gepureerd. Sierpompoenen en wilde pompoenen, zoals je in het najaar vaak als decoratie buiten ziet staan, bevatten van nature cucurbitacinen: giftige stoffen die misselijkheid, braken en diarree kunnen veroorzaken. Deze pompoenen zijn juist gekweekt om er mooi uit te zien, niet om te eten, en bevatten daardoor vaak hogere concentraties van deze bittere, schadelijke stoffen dan de eetbare soorten. Twijfel je of een pompoen eetbaar is? Ga er dan vanuit van niet, en houd je hond sowieso uit de buurt van decoratieve pompoenen in en om huis, zeker rond Halloween wanneer ze vaker binnen bereik staan. Hoeveel pompoen mag een hond? De portietabel Gewicht hond Hoeveel pompoen per dag Kleine hond (tot 10 kg) ½ tot 1 eetlepel Middelgrote hond (10 tot 25 kg) 1 tot 2 eetlepels Grote hond (vanaf 25 kg) 2 tot 5 eetlepels Begin bij een nieuwe snack als pompoen altijd klein, en bouw dit rustig op. Wil je uitrekenen hoeveel snacks je hond in totaal mag? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Waarom pompoen goed is bij zowel diarree als verstopping Pompoen is rijk aan vezels, en die vezels werken op een bijzondere manier: ze nemen overtollig vocht op bij een te dunne ontlasting, maar helpen tegelijk de darmen soepel te houden bij een te vaste ontlasting. Dat dubbele effect maakt pompoen een van de weinige voedingsmiddelen die bij beide uitersten kunnen helpen, in plaats van maar één kant van het probleem aan te pakken. Daardoor wordt pompoen weleens ingezet als mild, natuurlijk hulpmiddel bij zowel milde diarree als lichte verstopping. Heeft je hond vaker last van een van beide? Lees ook ons artikel over diarree bij de hond voor een vollediger overzicht van oorzaken en wat je zelf kunt doen. Pompoen is een ondersteuning, geen vervanging van een dierenartsbezoek bij aanhoudende klachten. Zo geef je pompoen aan je hond Geef pompoen altijd gekookt, gestoomd of gepureerd, zonder toevoegingen zoals zout, suiker of kruiden. Rauwe pompoen is lastiger te verteren en kan sneller voor maagklachten zorgen dan de gekookte variant. Verwijder de schil, die is taai en moeilijk verteerbaar en kan bij te veel in één keer voor verstopping zorgen. Pompoenpitten mogen in kleine hoeveelheden, mits ongezouten en ongeroosterd; ze bevatten gezonde vetzuren en zink, goed voor huid en vacht, en worden soms zelfs gebruikt als natuurlijk middel tegen darmparasieten. Meng een lepel pompoen simpelweg door het voer, of gebruik het als basis voor zelfgemaakte hondenkoekjes. Wanneer geef je beter geen pompoen Geef nooit pompoentaartvulling uit blik: die bevat vaak toegevoegde suiker, kruiden en soms zelfs xylitol, wat giftig is voor honden. Kies in plaats daarvan voor pure pompoen, vers gekookt of uit blik zonder toevoegingen. Geef een puppy voor het eerst pompoen, begin dan met een heel klein beetje en bouw rustig op. Merk je na het eten van pompoen diarree of braken bij je hond? Stop er dan mee en houd hem in de gaten. Gezonde alternatieven voor pompoen Op zoek naar een caloriearme, vezelrijke snack het hele jaar door? Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, of onze vetarme snacks als je hond op zijn gewicht moet letten. Lees ook Diarree bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond paddenstoelen eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag courgette eten, zowel rauw als gekookt, en met mate. Courgette bestaat voor ongeveer 92% uit water, is caloriearm en zit vol vitamines en mineralen, wat het een van de gezondere groentesnacks maakt. Hoeveel jouw hond precies mag, zie je in de portietabel hieronder. Hoeveel courgette mag een hond? De portietabel Gewicht hond Hoeveel courgette Kleine hond (tot 5 kg) 1 à 2 stukjes (ongeveer 20 à 30 gram) Middelgrote hond (5 tot 30 kg) 3 à 4 stukjes (ongeveer 50 à 80 gram) Grote hond (vanaf 30 kg) Een halve tot een hele kleine courgette (ongeveer 100 à 150 gram) Snacks samen mogen maximaal 10% van de dagelijkse calorieën van je hond zijn. Wil je dat concreet uitrekenen voor jouw hond? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Courgette is caloriearm genoeg om af en toe vaker te geven dan een calorierijkere snack, maar blijft wel een aanvulling op de reguliere voeding, niet een vervanging ervan. Waarom courgette gezond is Courgette is rijk aan vitamine B1, B2, B6 en C, en bevat mineralen zoals kalium en magnesium, die onder meer bijdragen aan een goede spiercontractie, een gezonde vochtbalans en een soepel functionerend zenuwstelsel. De vezels in courgette ondersteunen bovendien de spijsvertering en kunnen helpen bij een soepele stoelgang. Door het hoge watergehalte is courgette ook nog eens verfrissend en hydraterend, vooral fijn op warme dagen wanneer je hond wat extra vocht kan gebruiken naast zijn drinkwater. De relatief lage hoeveelheid koolhydraten in courgette maakt het bovendien een geschikte snack voor honden die op hun gewicht moeten letten. Waarom een bittere courgette gevaarlijk is Courgette behoort tot dezelfde plantenfamilie als komkommer, en kan net als komkommer het stofje cucurbitacine bevatten, dat een bittere smaak geeft en schadelijk is voor honden. Dit risico speelt vooral bij zelfgekweekte courgette of siercourgette, en veel minder bij courgette uit de supermarkt, waar de kans op hoge cucurbitacinegehaltes klein is dankzij gecontroleerde teelt. Proef daarom altijd eerst zelf een stukje voordat je het aan je hond geeft, zeker als de courgette uit eigen tuin komt: proef je iets bitters, gooi de courgette dan weg en geef er niets van aan je hond of jezelf. Bittere sier- of moestuincourgette kan bij honden voor braken, diarree en buikpijn zorgen, en in ernstigere gevallen voor meer uitgesproken maag-darmklachten. Zo geef je courgette aan je hond Was de courgette goed en snijd hem in hapklare stukjes, passend bij het formaat van je hond, zodat hij zich niet kan verslikken. Zowel rauw als gekookt mag: rauwe courgette is knapperiger, gekookte of gestoomde courgette is zachter en voor sommige honden, zoals honden met een gevoelige maag of oudere honden, net iets makkelijker te verteren. Geef nooit courgette met kruiden, zout, boter of olie, en verwijder bij een rijpere courgette met grotere zaden deze zaden, aangezien ze soms voor maagklachten kunnen zorgen, ook al zijn ze op zichzelf niet giftig. De schil mag gewoon blijven zitten, zolang je de courgette goed hebt gewassen. Gezonde alternatieven voor courgette Wil je vaker en zorgeloos iets lekkers geven, kies dan een snack die daarvoor gemaakt is. Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, en voor honden die op hun lijn moeten letten onze vetarme snacks. Courgette is net als komkommer vooral een fris, caloriearm extraatje: het levert geen eiwitten en geen kauwuitdaging. Een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis biedt dat wél, met eiwitten als bouwstenen voor spieren en het ontspannende effect van het kauwen zelf. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond komkommer eten? Mag een hond paprika eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Nee, een hond mag geen ui of knoflook eten, in geen enkele vorm. Beide behoren tot de alliumfamilie en zijn giftig voor honden, ook gekookt, gedroogd of als poeder. Heeft je hond net ui of knoflook gegeten? Lees verderop direct wat je moet doen. ⚠ Heeft je hond ui of knoflook gegeten? Doe dit direct: Bel direct je dierenarts, ook zonder zichtbare symptomen — wacht niet af tot er klachten ontstaan. Symptomen komen vaak in twee fasen: eerst braken en diarree, pas dagen later de tekenen van bloedarmoede. Let op bleke of gele slijmvliezen, sloomheid, een snelle hartslag of ademhaling, en donkere of roodbruine urine. Probeer je hond nooit zelf te laten braken zonder overleg met de dierenarts. Waarom ui en knoflook giftig zijn Ui en knoflook behoren tot de alliumfamilie, samen met prei, bieslook en sjalotten, en al deze planten bevatten thiosulfaat. Deze stof beschadigt de rode bloedcellen van je hond, en als er te veel bloedcellen kapotgaan, ontstaat er bloedarmoede, met soms ernstige schade aan vitale organen zoals hart en nieren tot gevolg. Anders dan bij sommige andere giftige stoffen verdwijnt thiosulfaat niet door koken of verwerken: gekookte ui, gebakken knoflook of knoflookpoeder zijn dus net zo gevaarlijk als de rauwe variant, zoals ook de Koninklijke Hondenbescherming beschrijft. Dat maakt allium-gewassen anders dan bijvoorbeeld tomaat, waar koken het gifgehalte wel degelijk vermindert. Hoeveel is gevaarlijk? Er is geen veilige hoeveelheid ui of knoflook vastgesteld. Als vuistregel wordt weleens 15 tot 30 gram per kilogram lichaamsgewicht genoemd, maar de individuele gevoeligheid verschilt sterk per hond, en gedroogd poeder is veel geconcentreerder dan verse ui of knoflook, waardoor het sneller gevaarlijk wordt. Knoflook is ongeveer vijf keer sterker dan ui per gram, maar ui wordt vaak in grotere hoeveelheden gegeten, waardoor beide een reëel risico vormen. Sommige hondenrassen, zoals Akita's en Shiba's, zijn van nature genetisch gevoeliger voor dit soort bloedarmoede, zoals NatuurDierenarts toelicht. Ook chronische blootstelling, bijvoorbeeld regelmatig kleine beetjes over langere tijd, kan uiteindelijk voor problemen zorgen, ook al lijkt een enkele hoeveelheid onschuldig. Symptomen van een alliumvergiftiging De symptomen van een alliumvergiftiging verschijnen typisch in twee fasen. Binnen 24 uur na inname kunnen braken, diarree, buikpijn en verminderde eetlust optreden, en soms ruik je zelfs een uiengeur op de adem van je hond. Pas na een paar dagen worden de gevolgen van de bloedarmoede zichtbaar: bleke tot gele slijmvliezen, sloomheid, verminderd uithoudingsvermogen, een versnelde hartslag en ademhaling, en donkere of roodbruine urine door de afgebroken rode bloedcellen, zoals ook Dierenkliniek Tiel-Drumpt beschrijft. Deze vertraagde symptomen maken het extra belangrijk om altijd direct te handelen, ook als je hond zich in eerste instantie nog goed voelt en er niets aan de hand lijkt. Let op bij verwerkte producten Het gevaar zit niet alleen in een losse ui of teentje knoflook. Veel bewerkte producten bevatten ui- of knoflookpoeder, zoals kant-en-klare sauzen, bouillon, gekruide vleeswaren en restjes van je eigen maaltijd. Check daarom altijd de ingrediëntenlijst voordat je iets van tafel deelt met je hond, en houd er rekening mee dat ook "een klein beetje smaakmaker" in een gerecht al genoeg giftige stof kan bevatten. Wat te doen als je hond ui of knoflook heeft gegeten Bel altijd direct je dierenarts, ook als je hond nog geen symptomen vertoont. De dierenarts kan op basis van de hoeveelheid en het gewicht van je hond inschatten of, en welke, behandeling nodig is, en kan bijvoorbeeld braken opwekken als de inname nog kort geleden was. Bij verdere klachten volgt vaak bloedonderzoek om de schade aan de rode bloedcellen te controleren. Hoe eerder je handelt, hoe groter de kans op een goede afloop. Lees ook Eerste hulp bij intoxicaties Mag een hond druiven of rozijnen eten? Mag een hond avocado eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Bijna elke hond geeft weleens over, en dat is meestal onschuldig. Maar overgeven kan ook een teken zijn van iets ernstigers, zoals een vergiftiging of een maagtorsie. Bekijk hieronder de mogelijke oorzaken, het verschil met een oprisping, en wanneer je met spoed naar de dierenarts moet. ⚠ Wanneer is overgeven spoed? Bel direct de dierenarts bij: Een opgezwollen of harde buik, gecombineerd met aanhoudend kokhalzen zonder dat er iets uitkomt: dit kan wijzen op een maagtorsie, een levensbedreigend spoedgeval. Bloed in het braaksel, koorts boven de 39,5 °C, of als je hond geen water meer binnenhoudt. Een vermoeden van vergiftiging, of als je weet dat je hond iets abnormaals heeft gegeten. Opvallend veel drinken en plassen bij een niet-gesteriliseerde teef, of moeite met lopen en het bewaren van evenwicht. Overgeven of oprisping? Het verschil Overgeven en een oprisping worden vaak door elkaar gehaald, maar zijn twee verschillende dingen. Een oprisping gebeurt vlak na het eten en is te herkennen aan onverteerde brokken voer, zonder dat je hond daar duidelijk moeite voor hoeft te doen. Overgeven is een actief proces: je hond kokhalst, spant de buikspieren aan, en er komt vaak maaginhoud, gal of schuim mee naar buiten, soms ook los van eetmomenten. Dit onderscheid is belangrijk, want een oprisping wijst meestal op iets anders (zoals te snel eten of een te steile hoek bij het buigen naar de voerbak) dan echt overgeven, zoals ook Dier en Zorg Gids toelicht. Meest voorkomende oorzaken van acuut overgeven Acuut overgeven ontstaat plotseling en is meestal van korte duur. Veelvoorkomende oorzaken zijn iets verkeerds gegeten tijdens het wandelen, een plotselinge overstap naar ander voer, en virussen. De meeste virussen zijn niet gevaarlijk, met als belangrijke uitzonderingen het parvovirus, coronavirus en rotavirus, die wel serieuze klachten kunnen geven, vooral bij puppy's en niet-gevaccineerde honden. Ook bacteriën, parasieten en het per ongeluk binnenkrijgen van iets giftigs kunnen overgeven veroorzaken. Geeft je hond eenmalig over, maar gedraagt hij zich verder vrolijk en alert? Dan is dat vaak geen reden tot paniek en kun je rustig even aankijken of het vanzelf overgaat. Tip van Kaya & Dave 🐾Bij ons op de boerderij lopen Kaya en Dave regelmatig los rond, en dan pikken ze weleens iets op dat ze eigenlijk niet hadden moeten eten. Het geluid van een hond die op het punt staat over te geven, herken ik inmiddels op afstand, en daar spring ik echt supersnel van op, ook al lag ik net even lekker te niksen. Beter een paar keer voor niets opstaan dan te laat zijn als het toch ergens om gaat. Wanneer is overgeven een spoedgeval? Naast de signalen uit het waarschuwingsblok bovenaan is het ook verstandig om contact op te nemen als je hond blijft overgeven, zich ziek toont, of als de klachten telkens terugkeren, zoals AniCura aangeeft. Vooral de combinatie van een opgezwollen buik met vergeefs kokhalzen verdient extra aandacht: dit patroon past bij een maagtorsie, waarbij de maag om zijn as draait en de bloedtoevoer wordt afgesneden. Dit is levensbedreigend en vraagt om directe chirurgische hulp, dus wacht bij deze combinatie van signalen nooit af. Grote honden met een diepe borstkas lopen hier statistisch een groter risico op, maar ook bij andere honden kan het voorkomen. Wat kun je zelf doen bij milde, eenmalige overgeven Heeft je hond eenmalig overgegeven en gedraagt hij zich verder normaal? Geef hem dan de eerste 12 tot 24 uur geen voedsel, zodat de maag tot rust kan komen, maar zorg wel dat er voldoende vers water beschikbaar blijft, in kleine beetjes tegelijk als hij dat beter verdraagt. Bouw daarna rustig op met licht verteerbaar voer, zoals gekookte kip met rijst, in kleine porties verspreid over de dag in plaats van één grote maaltijd. Gun je hond ook voldoende rust: hij is immers ziek geweest, en dat kost energie om van te herstellen. Verbetert de situatie niet, of geeft je hond na deze periode nog steeds over? Neem dan alsnog contact op met de dierenarts. Lees ook Diarree bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Giardia bij honden Eerste hulp bij intoxicaties Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Nee, een hond mag geen paddenstoelen eten, en dat geldt eigenlijk voor elke paddenstoel die je buiten of in je eigen tuin tegenkomt. Giftige en ongevaarlijke soorten zijn zelfs voor kenners nauwelijks van elkaar te onderscheiden, dus het risico is simpelweg niet te overzien. Heeft je hond net een paddenstoel gegeten? Lees verderop direct wat je moet doen. ⚠ Heeft je hond een paddenstoel gegeten? Doe dit direct: Ga altijd direct naar de dierenarts, ook zonder zichtbare symptomen en ook als je niet helemaal zeker weet of je hond echt heeft gegeten. Neem als het kan een stukje van de paddenstoel mee of maak er een foto van, dat helpt de dierenarts bij het bepalen van de juiste behandeling. Probeer je hond nooit zelf te laten braken zonder overleg met de dierenarts. Let op braken, hevige diarree, buikpijn, sloomheid of geel worden van de huid, en bel ook dan meteen als deze pas later optreden. Waarom je paddenstoelen nooit met zekerheid kunt beoordelen Het is voor de meeste mensen, en zelfs voor ervaren paddenstoelenkenners, buitengewoon lastig om met zekerheid te bepalen of een paddenstoel giftig is. Giftige soorten kunnen sterk lijken op paddenstoelen die je gewoon in de supermarkt kunt kopen, en verschillen soms nauwelijks qua vorm, kleur of geur van hun ongevaarlijke tegenhangers. Zelfs kleine details die het verschil maken, zoals de structuur van de steel of de kleur van de sporen, zijn voor een leek nauwelijks te beoordelen. Ga er daarom altijd vanuit dat elke paddenstoel die je tegenkomt giftig kan zijn, ongeacht waar hij groeit: in het bos, op een uitlaatveldje, of gewoon in je eigen tuin. Symptomen van paddenstoelvergiftiging Welke symptomen optreden, hangt af van het soort paddenstoel, de hoeveelheid die je hond heeft gegeten, en de grootte en gevoeligheid van je hond zelf. Sommige giftige paddenstoelen tasten vooral de maag en darmen aan, andere richten zich op het zenuwstelsel of de lever, wat het beeld per geval flink kan laten verschillen. Veelvoorkomende symptomen zijn braken, hevige diarree, buikpijn, koorts, zwakte, sloomheid, bloedingen en geel worden van de huid, zoals ook Dierapotheker.be beschrijft. De symptomen kunnen al binnen 15 minuten optreden, maar soms pas na wel 12 uur, wat het extra belangrijk maakt om alert te blijven, ook als je hond zich in eerste instantie nog goed voelt en er niets aan de hand lijkt. Wat te doen als je hond een paddenstoel heeft gegeten Ga altijd direct naar de dierenarts, ook als je niet zeker weet of je hond de paddenstoel daadwerkelijk heeft doorgeslikt en ook als er nog geen symptomen te zien zijn, zoals ook Dierenarts Ede adviseert. In de praktijk zal de dierenarts, indien nodig, je hond laten braken, bloedonderzoek doen en een infuus aanbrengen om de vergiftiging aan te pakken. Bij een ernstige vergiftiging is een opname in het dierenziekenhuis vaak noodzakelijk. Probeer je hond nooit zelf te laten braken zonder overleg: dat kan bij bepaalde vergiftigingen juist averechts werken. Zo voorkom je paddenstoelvergiftiging Haal paddenstoelen die in je eigen tuin groeien uit voorzorg weg, zodat je hond er niet bij kan. Tijdens wandelingen in bosrijk gebied, vooral in het najaar wanneer paddenstoelen volop groeien, is het verstandig om je hond aangelijnd te houden zodat je hem makkelijker in de gaten kunt houden. Heb je een hond die van nature nieuwsgierig is of alles wat los en vast zit opeet? Leer hem dan een duidelijk "los"-commando aan, zodat je snel kunt ingrijpen zodra hij interesse toont in iets op de grond. Wees extra alert bij puppy's en kleinere hondenrassen: zij zijn over het algemeen gevoeliger voor een vergiftiging dan grote, volwassen honden. Lees ook Eerste hulp bij intoxicaties Mag een hond druiven of rozijnen eten? Mag een hond avocado eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag kaas eten, maar met mate en niet elke soort. De meeste volwassen honden zijn namelijk minder goed in staat om lactose te verteren, en niet elke kaas is daarom geschikt. Bekijk hieronder welke kaas wel en niet kan. Welke kaas wel, welke niet Kaas Wel of niet Waarom Oude of belegen kaas (Gouda, cheddar) Ja, met mate Lactose is tijdens het rijpingsproces grotendeels afgebroken Mozzarella Ja, met mate Relatief laag in zout en vet Cottage cheese / hüttenkäse Ja, met mate Laag in vet en goed verteerbaar Geiten- of schapenkaas Ja, met mate Vaak lager in lactose dan koemelkkaas Blauwe kaas (blauwschimmelkaas) Nee, giftig Bevat roquefortine C, kan ernstige vergiftiging veroorzaken Kaas met kruiden, ui of knoflook Nee Ui en knoflook zijn giftig voor honden Smeerkaas met smaakjes Nee Vaak veel zout en toegevoegde smaakstoffen Waarom met mate: lactose-intolerantie De meeste volwassen honden zijn in meer of mindere mate lactose-intolerant: hun lichaam maakt na de puppytijd steeds minder van het enzym dat nodig is om lactose af te breken, precies zoals bij veel volwassen mensen ook gebeurt. Geef je toch te veel kaas, dan kan dat leiden tot diarree, een opgeblazen gevoel, winderigheid en buikpijn. Oudere, goed gerijpte kazen bevatten van nature minder lactose dan verse, zachte kazen, en zijn daardoor meestal beter te verdragen: tijdens het rijpingsproces breken bacteriën de lactose namelijk grotendeels af. Twijfel je of jouw hond kaas goed verteert? Geef dan eerst een heel klein stukje en houd de ontlasting de eerstvolgende 24 uur in de gaten, voordat je het vaker geeft. Waarom blauwe kaas verboden is Blauwe kaas, zoals roquefort of gorgonzola, bevat de schimmel Penicillium roqueforti, die het stofje roquefortine C aanmaakt. Dit stofje kan bij honden een ernstige vergiftiging veroorzaken, met symptomen zoals braken, diarree, verhoogde lichaamstemperatuur, trillingen en in ernstige gevallen toevallen. De hoeveelheid roquefortine C verschilt per kaas en per hap, waardoor je vooraf nooit precies weet hoe ernstig een reactie kan uitpakken. Heeft je hond blauwe kaas gegeten, neem dan direct contact op met je dierenarts, ook als je hond nog geen klachten vertoont. Zo geef je kaas aan je hond Geef kaas als kleine beloning tijdens het trainen, of als incidentele traktatie tussendoor, niet als vast onderdeel van de dagelijkse voeding. Snijd de kaas in kleine blokjes, passend bij het formaat van je hond, zodat hij zich niet verslikt. Kies bij voorkeur een oude, belegen kaas of mozzarella, en vermijd sowieso kazen met toegevoegde kruiden, ui of knoflook. Bewaar kaas net als voor jezelf gekoeld, en laat het niet lang buiten de koelkast liggen voordat je het aan je hond geeft. Wanneer geef je beter geen kaas Heeft je hond overgewicht, dan is kaas door het hoge vet- en caloriegehalte geen logische keuze, ook al is het maar een klein blokje. Honden die gevoelig zijn voor een ontstoken alvleesklier (pancreatitis) kunnen beter helemaal geen kaas krijgen, vanwege datzelfde vetgehalte. Weet je dat je hond duidelijk lactose-intolerant is, sla kaas dan liever over, ook de lactosearme soorten, want ook die bevatten meestal nog wel een klein beetje lactose. Merk je na het eten van kaas diarree of braken bij je hond? Stop er dan mee en houd hem in de gaten. Gezonde alternatieven voor kaas Op zoek naar een eiwitrijke beloning zonder lactose- of vetrisico? Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, of onze vetarme snacks als je hond op zijn gewicht moet letten. Kaas biedt bovendien geen kauwuitdaging: een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis houdt je hond juist langer en op een ontspannen manier bezig. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond noten eten? Mag een hond avocado eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Hondenpoep opruimen is meer dan een kwestie van fatsoen: het heeft directe gevolgen voor de gezondheid van mens en dier, het milieu, en de leefbaarheid van je buurt. Hieronder lees je waarom het zo belangrijk is, en wat je hondenvoeding er verrassend genoeg mee te maken heeft. Gezondheidsrisico's van niet-opgeruimde hondenpoep Hondenpoep bevat bacteriën en parasieteneieren die niet zomaar verdwijnen als je ze laat liggen. Wormeieren en cysten van parasieten zoals giardia kunnen weken tot maanden in de omgeving overleven, en verspreiden zich via regen, wind of de poten en vacht van andere honden. Zo kan een hond zichzelf of andere honden herbesmetten, simpelweg door over besmette grond te lopen en zich daarna schoon te likken. Lees meer over hoe dit precies werkt in ons artikel over giardia bij honden. Ook kinderen die buiten spelen en andere huisdieren lopen risico op besmetting via achtergebleven poep, zeker in zandbakken, op speelvelden of gewoon op straat waar contact al snel gemaakt wordt. De impact op het milieu Hondenpoep bevat relatief veel stikstof en fosfor, stoffen die in kleine hoeveelheden geen probleem zijn, maar die bij veel honden op dezelfde plek de bodem en waterkwaliteit flink kunnen belasten. In druk belopen gebieden zoals parken en natuurgebieden kan het regelmatig opruimen van hondenpoep de stikstofuitstoot met tot wel 50% verminderen. Vooral in kwetsbare natuurgebieden kan de lokale stikstofconcentratie langs de eerste meters van een wandelpad zelfs hoger oplopen dan wat er via de lucht neerdaalt. Bij regen spoelt niet-opgeruimde poep bovendien mee het riool of oppervlaktewater in, wat de waterkwaliteit aantast en schadelijk is voor waterplanten en -dieren. Wat voeding te maken heeft met de hoeveelheid ontlasting Een minder bekend, maar praktisch relevant punt: wat je hond eet, bepaalt voor een groot deel hoeveel er ook weer uit komt. Brokvoer met veel granen en andere koolhydraten als vulstof heeft een verteerbaarheid van ongeveer 60 tot 75%, wat betekent dat een flink deel van wat je hond eet onverteerd het lichaam weer verlaat. Een dieet op basis van vers vlees, zoals KVV, is juist voor 90 tot 95% verteerbaar en bevat van zichzelf weinig vezels, waardoor honden op zo'n dieet aantoonbaar minder en compactere ontlasting produceren, zoals ook Medisch Centrum voor Dieren bevestigt. Dat maakt opruimen letterlijk makkelijker. Dat wil niet zeggen dat vezels dan helemaal ontbreken: sommige natuurlijke kauwsnacks leveren juist op een andere, natuurlijke manier vezels. Konijnenoren met vacht zijn daar een mooi voorbeeld van: de vachtharen werken als een soort natuurlijke prebiotica in de dikke darm, borstelen de darmwand schoon en zorgen voor stevigere ontlasting, wat ook de anaalklieren helpt legen. Lees meer hierover in ons artikel over konijnenoren met of zonder vacht. Zo krijgt je hond op een vlees- en vacht-gebaseerde manier toch de vezels die bijdragen aan een gezonde spijsvertering, zonder dat daar graanvulling voor nodig is. Bij Bellobox kiezen we daarom voor een zo hoog mogelijk vlees- en visgehalte in onze kauwsnacks, met natuurlijke vezelbronnen zoals vacht in plaats van granen. Gevaar voor drachtig vee: neospora Een minder bekend, maar voor het platteland belangrijk risico: hondenpoep kan de parasiet Neospora caninum bevatten, en die is verantwoordelijk voor naar schatting 20% van alle koeabortussen in Nederland. De hond is de eindgastheer van deze parasiet en scheidt besmettelijke eitjes uit via de ontlasting. Komt hondenpoep in het gras of veevoer terecht, dan kunnen koeien zich besmetten, met een verhoogde kans op vroeggeboorte of het verlies van hun kalf als gevolg, zoals GD Diergezondheid beschrijft. De koe zelf wordt er niet ziek van, maar de gevolgen voor boeren kunnen fors zijn. Wandel je in de buurt van weilanden of een boerderij, houd je hond dan aangelijnd en ruim de poep sowieso op, ook als er op dat moment geen vee in de wei staat: het gras kan later alsnog gemaaid en als voer gebruikt worden. Regels en verplichtingen In de meeste Nederlandse gemeenten geldt een opruimplicht: je bent wettelijk verplicht om de ontlasting van je hond op te ruimen, zeker binnen de bebouwde kom en op drukke plekken zoals speelvelden en wandelpaden. Doe je dit niet, dan riskeer je een boete, en overtreding van dit soort verontreinigingsregels wordt in veel gemeenten actief gehandhaafd. De precieze regels verschillen per gemeente, dus check bij twijfel de regels van jouw eigen woonplaats, bijvoorbeeld via de gemeentelijke website of de Algemene Plaatselijke Verordening. Praktische tips om het makkelijker te maken Neem altijd voldoende poepzakjes mee op wandeling, en berg een extra setje op in je jaszak of hondenriem voor het geval je een keer zonder zit. Veel parken hebben tegenwoordig gratis zakjesautomaten. Composteerbare zakjes zijn een milieuvriendelijker alternatief dan gewoon plastic, al mogen deze in Nederland meestal niet bij het gft-afval, dus check dit lokaal. Met een vaste gewoonte, net als het uitlaten zelf, wordt opruimen al snel iets waar je niet meer over na hoeft te denken. Lees ook Giardia bij honden Diarree bij de hond: oorzaken en wanneer naar de dierenarts Konijnenoren met of zonder vacht? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Diarree bij een hond is meestal onschuldig en gaat binnen een paar dagen vanzelf over, maar kan in sommige gevallen ook een teken zijn van iets ernstigers. Bekijk hieronder de meest voorkomende oorzaken, wat je zelf kunt doen, en wanneer een dierenartsbezoek nodig is. ⚠ Wanneer is diarree spoed? Bel de dierenarts bij: Koorts (boven de 39,0 °C), niet meer eten of drinken, of braken. Bloed of veel slijm in de ontlasting. Tekenen van uitdroging: plakkerig tandvlees, of huid die niet snel terugveert als je 'm optilt. Vermoeden dat je hond iets giftigs heeft binnengekregen, of als het om een puppy, senior of al zieke hond gaat. Wat is diarree precies, en wat is normaal Een hond heeft normaal gesproken één- tot tweemaal per dag goed gevormde ontlasting. Van diarree is sprake bij dunne of brijachtige ontlasting, wanneer een hond vaker dan normaal moet poepen, of als er bloed of slijm bij zit, zoals ook Medisch Centrum voor Dieren aangeeft. Bij een verder gezonde hond met milde, acute diarree hoef je meestal niet meteen naar de dierenarts: het is vaak een kwestie van uitzieken, mits je hond verder gewoon blijft eten en drinken. Meest voorkomende oorzaken van acute diarree Acute diarree ontstaat vaak vrij plotseling en is in de meeste gevallen na een paar dagen weer over. Veelvoorkomende oorzaken zijn een plotselinge overstap naar ander voer, iets verkeerds gegeten tijdens het wandelen zoals kadavers, vuilnis of compost, te veel traktaties of vet menseneten, vervuild drinkwater, en virus- of bacteriële infecties. Ook stress speelt een grotere rol dan je misschien zou denken: een verandering in de omgeving, vuurwerk, een dierenartsbezoek of scheidingsangst kunnen bij gevoelige honden direct invloed hebben op de darmwerking, zoals Dierenkliniek Ermelo beschrijft. Diarree na het geven van kauwsnacks Bij Bellobox krijgen we ook regelmatig vragen over diarree na het geven van natuurlijke kauwsnacks, en dat heeft meestal met een paar herkenbare oorzaken te maken. De meest voorkomende is gewenning: is je hond nog niet gewend aan natuurlijk snacken, dan moet het maag-darmstelsel daar even aan wennen. Begin dan klein, met kleine stukjes, en bouw dit rustig op. Andere mogelijke oorzaken: de snack is te groot voor het formaat van je hond, je hond slikt te grote stukken door zonder goed te kauwen (vaak juist het laatste stukje, uit gulzigheid), overmatige speekselproductie tijdens het kauwen, of een overgevoeligheid voor een specifieke dierlijke eiwitbron. Ook kan een onderliggend virusje, dat op zichzelf nauwelijks klachten geeft, samen met de extra belasting van een kauwsnack net te veel worden voor het maag-darmstelsel. Kies daarom een kauwsnack die past bij het formaat en de kauwkracht van je hond; onze complete keuzehulp helpt je op weg. Tip: denk terug aan wat je hond heeft gegeten Heeft je hond vaker last van diarree, ga dan eens terug in gedachten naar wat er net aan vooraf ging. Is er bijvoorbeeld een verjaardag of bbq geweest waar je hond stiekem wat heeft gesnoept van de grond of van gasten? Of valt het je op dat de klachten steeds optreden na een snack van een specifieke diersoort, bijvoorbeeld rund? Dat laatste kan wijzen op een intolerantie of allergie voor die eiwitbron. Heb je dat vermoeden, lees dan onze artikelen over allergie of voedselovergevoeligheid bij honden en intoleranties en elimineren, of luister de aflevering van Bello's Podcast over voedselallergieën en intoleranties bij honden. Chronische diarree en andere oorzaken Van chronische diarree spreken we wanneer de klachten langer dan ongeveer 10 dagen aanhouden, of steeds terugkeren. Dit vraagt altijd om verder onderzoek door de dierenarts. Mogelijke oorzaken zijn een voedselallergie of -intolerantie, een chronische maag-darmontsteking, lever- of alvleesklierproblemen, of parasieten zoals wormen en giardia, zoals Dierenkliniek PETcomfort toelicht. Giardia is een van de bekendste parasitaire oorzaken van aanhoudende diarree bij honden; lees meer hierover in ons artikel over giardia bij honden. Wat kun je zelf doen bij milde, acute diarree Geef je hond licht verteerbaar voer, in kleinere porties verspreid over de dag in plaats van één grote maaltijd. Zorg voor voldoende vers drinkwater, eventueel met een scheutje bouillon om het drinken te stimuleren, en laat je hond wat vaker uit. Gun je hond rust: stress vertraagt het herstel, dus vermijd drukte of spannende situaties als dat kan. Verbeteren de klachten niet binnen 24 tot 48 uur, of wordt je hond zieker, neem dan alsnog contact op met de dierenarts. Lees ook Giardia bij honden Allergie of voedselovergevoeligheid bij honden Intoleranties en elimineren Welke kauwsnack past bij jouw hond? Eerste hulp bij intoxicaties Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie In de meeste gevallen komt een stinkende adem bij honden door tandplak of tandsteen, veroorzaakt door bacteriën in de mond. Een blijvende, sterke mondgeur is niet normaal en verdient aandacht. Hieronder lees je het verschil tussen tandplak en tandsteen, wat je er zelf aan kunt doen, en welke andere oorzaken er kunnen spelen. Tandplak en tandsteen: de meest voorkomende oorzaak Tandplak is een kleverige laag bacteriën die zich continu op de tanden vormt, onder meer uit voedselresten en speeksel. Wordt tandplak niet regelmatig verwijderd, dan verhardt het binnen 24 tot 48 uur tot tandsteen: een harde, bruingele aanslag die zich vasthecht aan het tandoppervlak. Onder dat tandsteen blijven nog meer bacteriën zitten, vlak bij het tandvlees, en dat leidt tot ontstekingen die de bekende, doordringende geur veroorzaken. Blijft dit onbehandeld, dan kunnen de bacteriën uit de bek zelfs in de bloedbaan terechtkomen en organen zoals hart en nieren belasten, zoals ook AniCura beschrijft. Dit maakt een stinkende adem meer dan alleen een vervelend luchtje: het is vaak een vroeg signaal dat er iets in het gebit mis begint te gaan. Waarom kauwen wél tegen tandplak helpt, maar niet tegen tandsteen Dit is een belangrijk onderscheid: kauwen op een natuurlijke kauwsnack schuurt de zachte tandplaklaag mechanisch weg, vóórdat die de kans krijgt om te verharden tot tandsteen. Zo helpt dagelijks kauwen dus wel degelijk om tandsteenvorming te vertragen of te voorkomen, vooral bij de kiezen waar een snack het meest schuurt. Zodra tandplak eenmaal is verhard tot tandsteen, is dat een harde, mineraalachtige laag die stevig aan de tand vastzit — geen enkele kauwsnack of tandenborstel krijgt dat er zelf nog af. Bestaand tandsteen kan alleen door een dierenarts worden verwijderd, met een professionele gebitsreiniging onder narcose, waarbij vaak ook röntgenfoto's worden gemaakt om schade onder het tandvlees te controleren. Kauwsnacks en poetsen zijn dus preventief heel waardevol, maar geen oplossing meer zodra het tandsteen is geworden. Andere oorzaken van een stinkende adem Naast tandplak en tandsteen zijn er nog een paar andere mogelijke oorzaken. Een takje, splinter of ander vreemd voorwerp dat vastzit tussen de tanden kan lokaal gaan rotten en een vieze geur veroorzaken. Bij puppy's kan de adem tijdens het wisselen van tanden, tussen ongeveer 4 en 7 maanden, tijdelijk minder fris ruiken door het bloeden van het tandvlees; dit verdwijnt vanzelf zodra het volwassen gebit compleet is. Ook spijsverteringsproblemen, zoals een verstoorde darmflora of wormen, kunnen bijdragen aan een onaangename adem. Minder vaak, maar wel serieuzer: nierproblemen (vaak met een ammoniakachtige geur), diabetes (soms met een zoetige geur) en leverproblemen kunnen zich ook uiten via de adem, meestal in combinatie met meer dorst, gewichtsverlies of lusteloosheid. Wanneer naar de dierenarts Laat je hond altijd door de dierenarts controleren als de stinkende adem aanhoudt ondanks goede mondverzorging, of als je ook rood, gezwollen of bloedend tandvlees ziet — lees daarover meer in ons artikel over bloedend tandvlees bij je hond. Ga ook naar de dierenarts bij een opvallend ammoniakachtige of zoete geur, of als je hond daarnaast meer drinkt, afvalt of lusteloos is: dat kan wijzen op een onderliggend gezondheidsprobleem dat verder gaat dan het gebit alleen. Zo voorkom en verminder je een stinkende adem Regelmatig, het liefst dagelijks poetsen met een hondentandenborstel en -tandpasta is de meest effectieve manier om tandplak te verwijderen voordat het verhardt. Vul dit aan met natuurlijke kauwsnacks, die net als poetsen bijdragen aan het wegschuren van tandplak, vooral bij de kiezen. Twijfel je welke kauwsnack het beste bij jouw hond past? Onze complete keuzehulp helpt je op weg. Plan daarnaast een jaarlijkse gebitscontrole bij de dierenarts in, zodat eventueel tandsteen op tijd wordt aangepakt. Lees ook Bloedend tandvlees bij je hond: oorzaken en wat te doen Welke kauwsnack past bij jouw hond? Mag een hond op botten kauwen? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Bloedend tandvlees bij een hond wijst in de meeste gevallen op tandplak en een beginnende tandvleesontsteking (gingivitis), maar kan soms ook een teken zijn van iets ernstigers. Bekijk hieronder de mogelijke oorzaken en wanneer je met spoed naar de dierenarts moet. ⚠ Wanneer is bloedend tandvlees spoed? Let op deze signalen: Hevig bloedverlies dat niet vanzelf stopt: bel direct de dierenarts. Bleek tandvlees in een gebied dat normaal roze is (let op: sommige honden hebben van nature gepigmenteerd, donker tandvlees): dit kan wijzen op een inwendige bloeding of shock en is altijd spoed. Zie je ook een snelle hartslag, oppervlakkige ademhaling of sloomheid? Ga dan direct naar de dierenarts. Vermoed je dat je hond gif heeft binnengekregen, zoals rattengif? Bel dan ook direct, ook zonder zichtbare wonden. Meest voorkomende oorzaak: tandplak en gingivitis De meest voorkomende oorzaak van bloedend tandvlees is de opbouw van tandplak en tandsteen. Wanneer de tanden van een hond niet regelmatig gepoetst worden, hechten bacteriën zich aan het gebit en ontstaat er een ontsteking van het tandvlees, ofwel gingivitis. Kenmerken van gingivitis zijn rood, gezwollen tandvlees, een slechte adem en snel bloedend tandvlees, bijvoorbeeld tijdens het kauwen of eten, of zelfs al bij voorzichtig aanraken. Blijft gingivitis onbehandeld, dan kan de ontsteking zich uitbreiden naar het steunweefsel rond de tanden en overgaan in parodontitis: een dieper gelegen, ernstiger ontsteking die niet meer volledig te genezen is, zoals ook Dierenkliniek Coppelmans beschrijft. Bij parodontitis kunnen tanden los gaan zitten en kan de infectie zich zelfs via de bloedbaan verspreiden naar organen zoals hart, lever en nieren. Niet elke hond met gingivitis ontwikkelt overigens parodontitis; dat hangt mede af van aanleg en de algehele gezondheid van de hond. Andere oorzaken van bloedend tandvlees Naast tandplak zijn er nog een paar andere, minder voorkomende oorzaken. Een afgebroken tand door het kauwen op iets te hards, zoals een steen of een verhit of dragend bot, kan het tandvlees eromheen laten bloeden. Ook een wondje of een vreemd voorwerp in de mond, bijvoorbeeld een splinter, een graankorrel of een scherp botfragment, kan voor lokaal bloedend tandvlees zorgen. Bij puppy's kan het wisselen van het gebit soms ook voor een beetje bloed zorgen, wat op zichzelf normaal is. In zeldzamere gevallen wijst aanhoudend of heftig bloedend tandvlees op een probleem met de bloedstolling, of op vergiftiging, bijvoorbeeld door rattengif, dat de bloedstolling verstoort. Twijfel je over de oorzaak, laat het gebit dan altijd door de dierenarts bekijken. Bloedend versus bleek tandvlees: het belangrijke verschil Gezond tandvlees bij een hond is meestal lichtroze, maar niet bij elke hond: sommige honden hebben van nature (deels) zwart of donker gepigmenteerd tandvlees, en dat is normaal en geen reden tot zorg. Heeft jouw hond gepigmenteerd tandvlees, kijk dan naar de kleur van het roze gedeelte dat wel zichtbaar is, bijvoorbeeld bij de binnenkant van de lip. Bloedend, rood tandvlees wijst meestal op een lokaal probleem zoals gingivitis of een wondje, en is vaak goed te behandelen. Bléék tandvlees, in een gebied dat normaal roze is, is een heel ander signaal en verdient extra aandacht: het kan wijzen op een inwendige bloeding, bloedarmoede of shock. Een simpele test die dit ondersteunt: druk zachtjes met je duim op een roze stukje tandvlees en laat los. Binnen ongeveer een seconde moet de kleur weer terug zijn; duurt dat langer, of blijft het gebied bleek, dan is dat een signaal om de dierenarts te bellen. Dit wordt onder meer beschreven door Dier en Zorg Gids. Let dus niet alleen op bloed, maar ook op de kleur van het roze tandvlees en hoe snel die terugkeert na drukken. Wat kun je zelf doen, en hoe voorkom je het De beste preventie tegen bloedend tandvlees is regelmatig poetsen met een hondentandenborstel en -tandpasta, aangevuld met natuurlijke kauwsnacks die tandplak mechanisch helpen wegschuren. Kauwen vervangt poetsen niet volledig, maar is wel een waardevolle aanvulling, vooral voor de kiezen. Kies daarbij bewust voor snacks die niet te hard zijn: te harde kauwsnacks kunnen zelf weer een afgebroken tand veroorzaken, wat je net probeert te voorkomen. Lees onze complete keuzehulp voor kauwsnacks, mede gebaseerd op inzichten van Dokter Eef, tandheelkundig dierenarts. Merk je dat het tandvlees van je hond ondanks goede verzorging toch regelmatig bloedt, plan dan een gebitscontrole in bij je dierenarts. Lees ook Welke kauwsnack past bij jouw hond? Mag een hond op botten kauwen? Eerste hulp bij intoxicaties Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Nee, geef je hond liever geen noten. Macadamianoten zijn ronduit giftig, en de meeste andere noten zijn door hun hoge vetgehalte en schimmelrisico ook geen goede snack. Heeft je hond macadamianoten gegeten? Lees verderop direct wat je moet doen. ⚠ Heeft je hond macadamianoten of andere noten gegeten? Doe dit direct: Bel je dierenarts, ook als je hond zich nu nog normaal gedraagt. Let de komende 12 tot 48 uur op zwakte in de achterpoten, een dronkemansgang, braken of een verhoogde lichaamstemperatuur. Bewaar de verpakking of noteer om welke noot en hoeveelheid het ging, dat helpt de dierenarts. Zie je trillingen of toevallen? Dat kan wijzen op schimmelvergiftiging (vooral bij walnoten) en is een spoedgeval. Welke noot wel, welke niet Noot Wel of niet Waarom Macadamianoot Nee, giftig Onbekende gifstof, symptomen al vanaf ongeveer 20 gram per kilo lichaamsgewicht Walnoot (vers, groen of beschimmeld) Nee Schimmels kunnen mycotoxines bevatten die trillingen of toevallen veroorzaken Bittere amandel Nee Bevat amygdaline, dat in het lichaam blauwzuur kan vormen Ongezouten pinda, gewone amandel of cashewnoot Uitzondering, met grote mate Niet giftig, maar wel vetrijk; alleen incidenteel een klein aantal Waarom macadamia zo gevaarlijk is Macadamianoten bevatten een gifstof die nog altijd niet precies is geïdentificeerd, maar het effect is wel goed bekend. Bij honden ontstaan de symptomen meestal binnen 12 uur na inname: zwakte, vooral in de achterpoten, sloomheid, braken, een dronkemansgang en een verhoogde lichaamstemperatuur. Dit wordt onder meer beschreven door Dierenkliniek de Wingerd. Dierenkliniek Overhage geeft aan dat de symptomen vaak ontstaan vanaf ongeveer 20 gram macadamianoten per kilogram lichaamsgewicht, en dat de klachten in de meeste gevallen binnen 24 tot 48 uur vanzelf weer verdwijnen. Toch is een dierenartsbezoek verstandig: de dierenarts kan bijvoorbeeld laten braken als de noten nog niet zijn verteerd, en dat voorkomt onnodig lang ongemak voor je hond. Waarom andere noten ook niet zonder risico zijn Ook noten die niet giftig zijn, zoals walnoten, cashewnoten, pecannoten of pistachenoten, zijn geen ideale hondensnack. Ze bevatten veel vet, en te veel vet ineens kan bijdragen aan een ontstoken alvleesklier (pancreatitis), met braken en buikpijn tot gevolg. Walnoten verdienen daarbij extra aandacht: verse, groene walnoten en oude, op de grond gevallen walnoten kunnen schimmels ontwikkelen die mycotoxines bevatten, en die kunnen bij honden neurologische klachten zoals trillingen of toevallen veroorzaken. Gezouten of gekruide noten brengen bovendien een extra zoutrisico met zich mee, en noten verwerkt in koekjes of chocolade kunnen weer andere gevaarlijke ingrediënten bevatten. Mag een hond dan wél een keer een pinda of amandel? Pinda's zijn technisch gezien geen noten maar peulvruchten, en gewone (zoete) amandelen en cashewnoten zijn niet giftig. Een klein aantal, ongezouten en ongebrand, kan voor de meeste honden incidenteel geen kwaad. Toch is dit meer een uitzondering dan een aanrader: ook deze noten zijn vetrijk, pinda's kunnen schimmels met aflatoxines bevatten als ze niet vers zijn, en een hond heeft er voedingstechnisch weinig aan wat hij niet ook op een veiligere manier kan krijgen. Kies je toch voor een enkele noot als traktatie, geef het dan echt sporadisch en let op hoe je hond reageert. En pindakaas dan? Pure pindakaas zonder toevoegingen mag met mate, en wordt door veel hondeneigenaren gebruikt als hulpmiddel om medicatie te verstoppen of als vulling voor een Kong. Let hierbij wel extra goed op: light-pindakaas bevat regelmatig xylitol als suikervervanger, en dat is voor honden giftig, ook in kleine hoeveelheden. Check daarom altijd de ingrediëntenlijst en kies voor een pure variant zonder toegevoegde suiker, zout of zoetstoffen. Geef pindakaas net als losse noten met mate, vanwege het hoge vet- en caloriegehalte. Gezonde alternatieven voor noten Wil je je hond een eiwitrijke, vetarme traktatie geven zonder het gedoe en risico van noten? Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, of onze vetarme snacks als je hond op zijn gewicht moet letten. Een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis biedt bovendien een langdurige kauwuitdaging met een ontspannend effect, iets wat een noot simpelweg niet heeft. Lees ook Eerste hulp bij intoxicaties Mag een hond druiven of rozijnen eten? Mag een hond avocado eten? Mag een hond ei eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag ei eten, het liefst goed gekookt en zonder zout, kruiden of vet. Ei is een uitstekende eiwitbron, maar geef het met mate en zoveel mogelijk gekookt in plaats van rauw. Hoeveel jouw hond precies mag, zie je in de portietabel hieronder. Hoeveel ei mag een hond? De portietabel Gewicht hond Hoeveel ei per week Kleine hond (tot 5 kg) Ongeveer 1 ei per week Middelgrote hond (5 tot 30 kg) 1 à 2 eieren per week Grote hond (vanaf 30 kg) 2 à 3 eieren per week Reken ei mee in de 10%-snackregel voor de dagelijkse calorie-inname van je hond. Wil je dat concreet uitrekenen? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Een heel ei is voor een kleine hond al snel te veel in één keer; verdeel het dan liever over een paar dagen, of geef bijvoorbeeld alleen het wit of een deel van het eigeel. Waarom ei zo goed is voor je hond, en waarom gekookt de norm is Ei is een uitstekende bron van hoogwaardige eiwitten met alle essentiële aminozuren die een hond nodig heeft, en levert daarnaast vitamine A, B12 en D plus mineralen zoals selenium en ijzer. Het eigeel bevat gezonde vetten die bijdragen aan een glanzende vacht, en veel honden vinden ei bovendien gewoon erg lekker, wat het een handige traktatie maakt tijdens training. Gekookt ei — hardgekookt, gepocheerd of als roerei zonder boter of olie — is de veiligste vorm: koken doodt bacteriën zoals salmonella en breekt bovendien avidine af, een stofje in rauw eiwit dat de opname van biotine (een belangrijke vitamine voor huid en spijsvertering) juist tegenhoudt. Rauw ei is daarmee dubbel minder wenselijk dan gekookt: meer kans op bacteriën, en een stofje dat een vitamine blokkeert die je hond juist nodig heeft. Bij een enkele keer per ongeluk rauw ei hoef je niet meteen in paniek te raken, maar maak er geen gewoonte van. Tip van Kaya & Dave 🐾Bij ons horen zondagochtend gekookte eitjes er gewoon bij: zodra we na het ontbijt de eieren pellen, staan ze al netjes te wachten. Dat rauwe eieren minder een goed idee zijn, hebben we trouwens ook eens in het echt meegemaakt: toen de hond van mijn schoonouders bij ons op de boerderij logeerde, wist ze stiekem een paar rauwe eieren uit het kippenhok te "pikken". Gelukkig liep dat goed af, maar het is precies het scenario waarom we zelf altijd voor gekookt kiezen. Zo geef je ei aan je hond Kook, pocheer of roerbak het ei zonder zout, peper, kruiden, boter of olie, en snijd het in stukjes voordat je het geeft — een heel ei in één keer kan een verstikkingsgevaar zijn. Meng een stukje ei door het voer, of geef het als aparte traktatie. Eierschaal kan een natuurlijke bron van calcium zijn, maar alleen fijngemalen tot poeder; een stuk schil in zijn geheel is een risico voor de mond of het spijsverteringskanaal. Twijfel je of eierschaalpoeder iets voor jouw hond is, overleg dan met je dierenarts. Wanneer geef je beter geen ei, of minder Geef nooit rauw ei als het vermijdbaar is, vanwege het salmonellarisico en de biotine-remmende werking van avidine. Heeft je hond overgewicht of een verhoogd cholesterol, wees dan extra terughoudend met het vetrijke eigeel, en overweeg dan vaker alleen het eiwit te geven, dat is een stuk magerder. Voor honden met een eiwitallergie is ei natuurlijk sowieso geen optie, en dat geldt ook voor honden die al bekend zijn met een gevoelige spijsvertering. Merk je na het eten van ei diarree of braken bij je hond? Stop er dan mee en houd hem in de gaten. Gezonde alternatieven voor ei Op zoek naar een eiwitrijke snack zonder gedoe met koken en pellen? Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox. Ei is, hoe voedzaam ook, vooral een aanvulling naast een voeding en snackpatroon met een zo hoog mogelijk vlees- en visgehalte, niet een vervanging daarvan. Een natuurlijke kauwsnack biedt daarnaast iets dat ei niet heeft: een langdurige kauwuitdaging met een ontspannend effect, waar een stukje ei in een paar happen op is. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond appel eten? Mag een hond banaan eten? Mag een hond blauwe bessen eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Nee, geef je hond liever geen avocado. Avocado bevat persine, een stof die vooral in de schil, pit en plant zit maar ook in het vruchtvlees voorkomt, en avocado is bovendien erg vet. Heeft je hond net avocado gegeten? Lees verderop direct wat je moet doen. ⚠ Heeft je hond avocado gegeten? Doe dit direct: Bel je dierenarts, zeker als je hond ook de pit of schil heeft binnengekregen. Let de komende 24 tot 48 uur op braken, diarree, buikpijn of lusteloosheid. Heeft je hond de pit ingeslikt? Dat is los van de giftigheid al reden voor een spoedcontrole, vanwege verstikkings- en blokkadegevaar. Merk je kortademigheid of ademhalingsproblemen? Ga dan direct naar de dierenarts. Waarom avocado risicovol is voor honden Avocado bevat persine, een natuurlijke gifstof die vooral in de schil, de pit en de bladeren van de plant zit, en in mindere mate ook in het vruchtvlees. Honden zijn minder gevoelig voor persine dan bijvoorbeeld vogels, paarden of runderen, bij wie het zelfs dodelijk kan zijn door schade aan de hartspier. Bij honden en katten leidt persine vooral tot maag-darmklachten, en ernstigere hartklachten zoals bij vogels zijn bij honden veel minder goed onderbouwd en vooralsnog zeldzaam gerapporteerd. De Koninklijke Hondenbescherming geeft aan dat de eerste symptomen van een persinevergiftiging al kunnen optreden vanaf ongeveer 60 milligram avocado per kilogram lichaamsgewicht. Los van de persine is ook het hoge vetgehalte van avocado een risico: dat kan bijdragen aan een ontstoken alvleesklier, ook al is de vrucht op zichzelf niet giftig door het vet. Symptomen van avocadovergiftiging De meest voorkomende symptomen bij honden zijn braken, diarree en buikpijn, die meestal binnen 24 tot 48 uur na inname optreden. Dit wordt onder meer bevestigd door Dierenkliniek Tiel. Ernstigere klachten zoals kortademigheid komen minder vaak voor bij honden dan bij bijvoorbeeld vogels, maar zijn wel gemeld, en lusteloosheid of een verminderde eetlust kunnen ook signalen zijn dat je hond zich niet lekker voelt. Twijfel je of je hond avocado heeft gegeten? Houd hem sowieso de eerste twee dagen goed in de gaten, ook als hij zich in eerste instantie normaal gedraagt, want klachten kunnen met vertraging optreden. De pit: het grootste concrete gevaar Los van de vraag hoe giftig persine precies is, vormt de pit van een avocado een heel concreet en veel voorkomend probleem: door zijn grootte kan een ingeslikte pit een blokkade veroorzaken in de keel, slokdarm of darmen. Dit gevaar geldt voor elke hond, ongeacht zijn gevoeligheid voor persine, en is vaak de reden dat een avocado-incident chirurgisch ingrijpen nodig maakt. Zorg er daarom voor dat avocado's, inclusief de pit, altijd buiten bereik van je hond blijven. Waarom we het toch afraden, ook al is een klein stukje vruchtvlees minder risicovol Sommige bronnen stellen dat een heel klein stukje rijp vruchtvlees, zonder schil en pit, voor de meeste honden weinig kwaad kan, omdat de persineconcentratie daar het laagst is. Toch raden wij avocado sowieso af, om een paar praktische redenen: de gevoeligheid voor persine verschilt per hond en is vooraf niet te voorspellen, het is in de praktijk lastig om alleen het vruchtvlees te geven zonder ooit een spoortje schil of pit mee te geven, en het hoge vetgehalte blijft sowieso een risico, los van de persine. Met zoveel veilige alternatieven beschikbaar is het risico simpelweg niet de moeite waard. Veilige fruitalternatieven voor je hond Gelukkig zijn er genoeg fruitsoorten die wél veilig zijn, mits je ze met mate en op de juiste manier geeft. Denk aan appel, banaan, blauwe bessen of aardbeien. Wil je zonder gedoe met snijden en wegen toch je hond af en toe verwennen? Bekijk dan de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, speciaal samengesteld zodat je nooit hoeft te twijfelen wat erin zit. Lees ook Eerste hulp bij intoxicaties Mag een hond druiven of rozijnen eten? Mag een hond appel eten? Mag een hond banaan eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag blauwe bessen eten, en het is zelfs een van de gezondste fruitsnacks die je kunt geven. Blauwe bessen zitten vol antioxidanten en bevatten relatief weinig suiker vergeleken met andere vruchten, maar geef ze wel met mate. Hoeveel jouw hond precies mag, zie je in de portietabel hieronder. Hoeveel blauwe bessen mag een hond? De portietabel De vuistregel is ongeveer 10 gram blauwe bessen per kilogram lichaamsgewicht per dag. Gewicht hond Hoeveel blauwe bessen Kleine hond (tot 5 kg) 2 à 3 bessen Middelgrote hond (5 tot 30 kg) Een handjevol (ongeveer 10 à 20 bessen) Grote hond (vanaf 30 kg) Een ruim handjevol (ongeveer 20 à 30 bessen) Snacks samen mogen maximaal 10% van de dagelijkse calorieën van je hond zijn. Wil je dat concreet uitrekenen voor jouw hond? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Omdat blauwe bessen zo klein en caloriearm zijn, kun je er iets vrijer mee zijn dan met een stuk fruit dat je in grotere stukken snijdt, al blijft de vuistregel wel gelden. Waarom blauwe bessen zo gezond zijn Blauwe bessen zijn rijk aan antioxidanten, die helpen bij het opruimen van vrije radicalen in het lichaam, en bevatten daarnaast vitamine C, vitamine K en vezels die de spijsvertering ondersteunen. Ook mineralen zoals kalium, calcium en magnesium zitten erin, die onder meer bijdragen aan een gezonde hartfunctie en botopbouw. Vergeleken met veel andere vruchten bevatten blauwe bessen relatief weinig fruitsuiker, wat ze een van de meer verantwoorde fruitsnacks maakt, ook voor honden die al andere snacks krijgen op een dag. Toch blijft ook hier gelden: met mate. Te veel in één keer kan alsnog voor een rommelige buik, diarree of overmatige gasvorming zorgen, zeker bij honden die er niet aan gewend zijn. Zo geef je blauwe bessen aan je hond Verse of diepvriesbessen zonder toegevoegde suiker mogen allebei, en zijn zo te geven: geen schil, geen pit die je hoeft te verwijderen. Snijd de bessen wel doormidden bij kleine honden, want een hele bes is voor hen relatief groot en kan een verstikkingsgevaar zijn. Verwijder losse steeltjes als die er nog aan zitten; die zijn niet giftig, maar ook niet nodig en kunnen net iets minder prettig kauwen. Kies bij voorkeur voor biologische bessen, aangezien er bij deze vrucht relatief veel bestrijdingsmiddel wordt gebruikt. Een paar concrete ideeën: bevroren blauwe bessen als verkoelende snack op een warme dag, een paar bessen verstopt in de tuin als speurspelletje, of verwerkt in zelf hondenijsjes maken. Wanneer geef je beter geen blauwe bessen Heeft je hond overgewicht of diabetes, wees dan extra terughoudend met blauwe bessen vanwege de fruitsuiker, en kijk liever naar onze snacks voor honden met diabetes. Geef ook geen bewerkte producten met blauwe bessen, zoals jam, gedroogde bessen met toegevoegde suiker of blauwebessenmuffins: die bevatten vaak veel meer suiker dan je zou verwachten van iets dat "gezond" oogt. Merk je na het eten van blauwe bessen diarree of braken bij je hond? Stop er dan mee, houd hem in de gaten en zorg voor voldoende vers drinkwater. Gezonde alternatieven voor blauwe bessen Andere fruitsoorten uit onze serie, zoals aardbeien, zijn in kleine hoeveelheden ook een prima afwisseling. Blauwe bessen zijn, net als de meeste vruchten, vooral een fris extraatje: ze leveren geen eiwitten en geen kauwuitdaging, terwijl een hond die dagelijks goed gevoerd wordt dat eigenlijk niet nodig heeft. Een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis biedt dat wél, met eiwitten als bouwstenen voor spieren en het ontspannende effect van het kauwen zelf. Bekijk het assortiment natuurlijke hondensnacks van Bellobox, of onze vetarme snacks als je hond op zijn gewicht moet letten. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond aardbeien eten? Hondenijsjes maken: 5 makkelijke recepten Mag een hond appel eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Niet elk bot is veilig, het hangt sterk af van het soort bot. Rauwe, niet-dragende vleesbotten mogen met mate en altijd onder toezicht, maar gekookte, verhitte of dragende botten zijn gevaarlijk en horen nooit op het menu. Bekijk hieronder het overzicht van wat wel en niet kan. Welk bot wel, welk bot niet Wel Niet Rauwe, niet-dragende vleesbotten (zoals een rauwe kippennek, -vleugel of -hals uit een vers/KVV-dieet), altijd onder toezicht en gekoeld bewaard Gekookte, gebakken of gerookte botten, zoals een restje van een kippenbotje of een parmabot   Dragende botten, zoals een mergpijp, heupbot of dijbeen   Bewerkte botten uit de dierenwinkel met kunstmatige smaak- of rookaroma's Twijfel je over een specifiek bot? Kies dan liever voor een natuurlijke kauwsnack die wél veilig is, zoals verderop in dit artikel. Kippenbotten: waarom die extra riskant zijn Kippenbotten verdienen een aparte waarschuwing, en dat komt niet alleen door verhitting: kippenbotten zijn namelijk hol, net als de botten van alle vogels, omdat dat in de natuur vliegen mogelijk maakt. Die holle structuur maakt ze van zichzelf al brozer dan de massievere botten van bijvoorbeeld rund of lam, en dat komt boven op het effect van koken of bakken. Een kippenbotje dat je zelf hebt gekookt, gebakken of gebraden splintert daardoor extra snel in kleine, scherpe stukjes. Juist omdat kippenbotjes klein zijn, worden ze bovendien makkelijk in één keer doorgeslikt, wat het risico op inwendig letsel nog groter maakt. Laat daarom nooit restjes kip met bot in de voerbak van je hond vallen, hoe verleidelijk dat ook is na het avondeten. Rauwe, niet-verhitte kippenbotten zijn wel degelijk een legitiem onderdeel van een vers- of KVV-dieet: rauw zijn ze zachter en buigzamer dan gekookt, en veel honden die aan rauwe voeding gewend zijn, verteren ze prima. Twee praktische kanttekeningen daarbij: geef ze bij voorkeur onder toezicht, en let op de houdbaarheid. Rauw vlees met bot eraan kun je niet dagenlang buiten de koeling laten liggen zoals bij een droge kauwsnack wel kan; bewaar het gekoeld en gebruik het snel, net als je met ander vers vlees zou doen. Dat kippenbotten door hun holle structuur extra kwetsbaar zijn, wordt onder meer bevestigd door de Amerikaanse dierenartsenpraktijk Airvet. Waarom gekookte en dragende botten gevaarlijk zijn Koken, bakken of roken verandert de structuur van een bot: het wordt brozer en splintert daardoor veel makkelijker dan een rauw bot. Die splinters kunnen scherpe randen hebben die de bek, slokdarm, maag of darmen beschadigen, met in het ergste geval een perforatie tot gevolg, en dat is een acuut spoedgeval. Dragende botten zoals een mergpijp, heupbot of dijbeen zijn zelfs rauw al zo hard dat ze tandbreuk kunnen veroorzaken, en grote stukken die worden doorgeslikt geven alsnog risico op verstopping. Ook te veel bot in het algemeen kan voor problemen zorgen: het calcium uit bot maakt de ontlasting hard en wit, wat kan leiden tot een pijnlijke verstopping, zeker bij honden die veel vers vlees met bot krijgen. Dit wordt onder meer beschreven door Medisch Centrum voor Dieren. Ook bewerkte botten uit de dierenwinkel, met toegevoegde smaak- of rookaroma's, vallen onder dit risico: het gaat namelijk niet om waar het bot vandaan komt, maar om hoe het is bewerkt. ⚠ Heeft je hond een gekookt of gesplinterd bot gegeten? Doe dit direct: Bel je dierenarts, ook als je hond zich nu nog normaal gedraagt. Let de eerstvolgende dagen extra op braken, diarree, lusteloosheid of buikpijn. Let vooral op of je hond nog normaal kan poepen — niet meer poepen is een spoedgeval. Zie je bloed in de ontlasting of lijkt je hond zich te verslikken? Ga dan direct naar de dierenarts. Botten en het gebit: waarom ze tanden kunnen breken Dragende, gedroogde of verhitte botten zijn simpelweg harder dan het tandglazuur van je hond, en dat is precies waar het misgaat. Bijt een hond met kracht op zo'n hard bot, dan kan een kies of hoektand afbreken in plaats van het bot. Dit soort tandbreuk kan het wortelkanaal blootleggen, wat vervolgens tot een pijnlijke ontsteking en zelfs afsterven van de tand kan leiden, zoals ook Dierengebit.nl, de tandheelkundige specialistensite van Dierenkliniek Wilhelminapark, beschrijft. Extreem harde botten, soms verkocht als "T-rex botten" of soepbenen, zijn hierin berucht: net als bij yakstaven en hertengeweien geldt dat hoe harder het materiaal, hoe groter het risico op een gebroken tand. Merk je dat je hond na het kauwen minder goed eet, met zijn kop schudt of niet meer op één kant kauwt? Dat kunnen signalen van gebitspijn zijn, en dan is een bezoek aan de dierenarts op zijn plaats. Bellobox-standpunt: waarom we geen botten verkopen Bij Bellobox verkopen we bewust geen dragende botten, geen rawhide en geen andere harde, risicovolle kauwproducten zoals yakstaven of hoorns. In plaats daarvan werken we met kophuid: dezelfde lange, bevredigende kauwduur als een bot, maar zonder het splinterrisico dat bij gekookte of dragende botten hoort. Kophuid buigt en slijt geleidelijk af in plaats van in scherpe stukken uiteen te vallen, en is er bovendien in verschillende lengtes en diktes, zodat je altijd een formaat vindt dat past bij het formaat en de kauwkracht van jouw hond. Wil je weten wat het verschil precies is? Lees ons artikel over zijn hondenbotten gevaarlijk en het beste alternatief voor rawhide. Twijfel je welk type kauwsnack bij jouw hond past? Onze complete keuzehulp helpt je op weg. Lees ook Zijn hondenbotten gevaarlijk? Het beste alternatief voor rawhide Welke kauwsnack past bij jouw hond? Hoeveel snacks mag een hond per dag? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Nee, een hond mag geen druiven of rozijnen eten. Beide zijn giftig, ook in kleine hoeveelheden, en er is geen veilige ondergrens bekend: al een paar druiven of rozijnen kunnen acuut nierfalen veroorzaken. Heeft je hond net druiven of rozijnen gegeten? Lees verderop direct wat je moet doen. ⚠ Heeft je hond net druiven of rozijnen gegeten? Doe dit direct: Bel meteen je dierenarts of de dierenkliniek, ook als je hond nog geen klachten heeft. Probeer je hond niet zelf te laten braken zonder overleg — dat bepaalt de dierenarts, niet jij thuis. Noteer hoeveel je hond ongeveer heeft gegeten en hoe lang geleden dit was, dat helpt de dierenarts. Houd de verpakking of resten bij de hand als het om een product ging, zoals krentenbrood of druivensap. Waarom druiven en rozijnen giftig zijn Druiven en rozijnen zijn giftig voor honden, maar welke stof daar precies verantwoordelijk voor is, is nog altijd niet bekend, ondanks jarenlang onderzoek. Wat wél bekend is: het kan bij honden acuut nierfalen veroorzaken, wat levensbedreigend is en zelfs bij tijdige behandeling niet altijd goed afloopt. De gevoeligheid verschilt enorm per hond — leeftijd, ras, grootte en gezondheid lijken geen betrouwbare voorspellers te zijn van wie er gevoelig voor is. De ene hond kan een handjevol druiven eten zonder klachten, terwijl een andere hond al bij een paar druiven ernstig ziek wordt. Daardoor is er geen veilige hoeveelheid vastgesteld, en gelden alle soorten druiven als gevaarlijk: wit, blauw, rood, groen, met of zonder pit, biologisch of niet. Rozijnen en krenten zijn door het drogen extra geconcentreerd en daardoor nog gevaarlijker dan verse druiven, al is er ook bij verse druiven geen veilige grens bekend. Symptomen van druiven- of rozijnenvergiftiging De eerste tekenen van vergiftiging ontstaan meestal binnen 6 tot 12 uur na inname, soms iets later. Let op braken en diarree, vaak met resten van gedeeltelijk verteerde druiven of rozijnen erin, gevolgd door sloomheid, zwakte, verminderde eetlust, buikpijn, uitdroging, veel drinken en rillen. Deze symptomen kunnen op zichzelf ook op andere aandoeningen wijzen, wat het extra belangrijk maakt om te weten of je hond daadwerkelijk druiven of rozijnen heeft gegeten. Het meest verontrustende signaal komt vaak pas later: als de nierfunctie achteruitgaat, neemt de urineproductie af en kan die uiteindelijk helemaal stoppen. Wacht niet tot dit stadium: bij elk vermoeden van inname is het zaak om direct te handelen, ook zonder zichtbare symptomen, want de eerste uren zijn cruciaal voor de behandeling. Deze informatie is gebaseerd op de richtlijnen van Dierenziekenhuis Eindhoven. Wat te doen als je hond druiven of rozijnen heeft gegeten Bel direct je dierenarts, ook als je hond nog geen symptomen vertoont. De kennis dát je hond druiven of rozijnen heeft gegeten is voor een dierenarts vaak al genoeg reden om te behandelen, juist omdat wachten op symptomen te riskant is. Probeer je hond nooit zelf te laten braken zonder overleg met een dierenarts: als het binnen ongeveer een uur na inname gebeurt kan dat zinvol zijn, maar dat bepaalt de dierenarts, niet jij thuis. In de praktijk bestaat de behandeling vaak uit braken opwekken, actieve kool om verdere opname tegen te gaan, en een infuus gedurende 2 tot 3 dagen waarbij de nierwaarden nauwlettend gevolgd worden, zoals ook Dierenkliniek Tiel beschrijft. Blijven de nierwaarden na die periode normaal, dan is het gevaar meestal geweken. Lees ook onze algemene gids eerste hulp bij vergiftiging bij honden voor hoe je in dit soort situaties handelt. Let ook op bij verwerkte producten met druif Het gevaar zit niet alleen in de losse druif of rozijn. Ook druivensap en producten waar druiven of rozijnen in verwerkt zijn — zoals cake, brood, muesli, koekjes of fruitsalade — kunnen gevaarlijk zijn voor je hond. Check daarom altijd de ingrediëntenlijst voordat je iets van tafel deelt, en let extra op tijdens de feestdagen, wanneer krentenbrood en kerststol vaak binnen bereik van een nieuwsgierige hond staan. Veilige fruitalternatieven voor je hond Gelukkig zijn er genoeg fruitsoorten die wél veilig zijn, mits je ze met mate en op de juiste manier geeft. Denk aan appel, banaan, watermeloen of aardbeien. Wil je zonder gedoe met snijden en wegen toch je hond af en toe verwennen? Bekijk dan de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, speciaal samengesteld zodat je nooit hoeft te twijfelen wat erin zit. Lees ook Eerste hulp bij intoxicaties Mag een hond appel eten? Mag een hond banaan eten? Mag een hond aardbeien eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag wortel eten, zowel rauw als gekookt, en met mate. Wortel — in sommige streken ook wel peen genoemd — is caloriearm en zit vol vitamine A, vezels en antioxidanten. Hoeveel jouw hond precies mag, zie je in de portietabel hieronder. Hoeveel wortel mag een hond? De portietabel Gewicht hond Hoeveel wortel Kleine hond (tot 5 kg) 2 à 4 kleine schijfjes Middelgrote hond (5 tot 30 kg) Een halve tot een hele wortel Grote hond (vanaf 30 kg) Maximaal 1 hele wortel (ongeveer 95 gram) Snacks samen mogen maximaal 10% van de dagelijkse calorieën van je hond zijn. Wil je dat concreet uitrekenen voor jouw hond? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Wortel is caloriearm genoeg om vaker te geven dan sommige andere snacks, maar blijft wel een aanvulling op de reguliere voeding en geen vervanging van het dagelijkse voer. Waarom wortel gezond is, en waarom met mate Wortel is gezond dankzij het bètacaroteen en de vitamine A daaruit, wat bijdraagt aan gezonde ogen, huid en vacht. Daarnaast bevat wortel vezels die de spijsvertering ondersteunen, en het kauwen op een stevige, rauwe wortel helpt bovendien tandplak wegschuren, vergelijkbaar met het effect dat je ook bij natuurlijke kauwsnacks ziet. De keerzijde: te veel wortel in één keer kan juist averechts werken en zorgen voor een opgeblazen gevoel, winderigheid of dunne ontlasting, doordat de vezels de darmen kunnen irriteren bij grote hoeveelheden. Sommige honden zijn hier gevoeliger voor dan andere, dus bouw bij een nieuwe hond altijd rustig op. Houd de portietabel hierboven daarom aan, ook al is wortel over het algemeen mild voor de spijsvertering. Zo geef je wortel aan je hond Was de wortel goed, en snijd hem in kleine stukjes of dunne schijfjes om verstikkingsgevaar te voorkomen, zeker bij kleine honden. Zowel rauw als gekookt mag: rauwe wortel is knapperiger en helpt bij het kauwen, gekookte wortel is zachter en makkelijker te verteren, vooral voor honden met een gevoelige maag of oudere honden met minder sterke tanden. Kook de wortel dan wel zonder zout, boter of kruiden, puur gekookt in water. Een paar concrete ideeën: rauwe schijfjes als caloriearme trainingsbeloning, geraspte wortel door het voer gemengd, of bevroren wortelstukjes als verkoelende snack op een warme dag. Bevroren wortel is ook fijn te verwerken in zelf hondenijsjes maken. Wanneer geef je beter geen wortel Geef nooit het loof (het groen) van de wortel: dat is niet giftig, maar wordt afgeraden omdat het weinig voedingswaarde heeft, moeilijk verteerbaar is en bij sommige honden voor maagklachten zorgt. Houd je daarom bij de wortel zelf, en verwijder het loof voordat je 'm aan je hond geeft. Wees ook terughoudend bij honden met diabetes, want wortel bevat natuurlijke suikers die de bloedsuikerspiegel kunnen beïnvloeden; kies dan liever onze snacks voor honden met diabetes. Merk je dat je hond na wortel diarree of een opgeblazen buik krijgt? Bouw de hoeveelheid dan af of stop ermee, en kijk of hij de volgende keer beter reageert op een kleinere portie. Gezonde alternatieven voor wortel Wil je een houdbare snack zonder gedoe met snijden, kies dan voor een gedroogde natuurlijke snack. Bekijk de natuurlijke hondensnacks van Bellobox, of onze vetarme hondensnacks als je hond op zijn gewicht moet letten. Wortel is, net als de meeste groenten, vooral een caloriearm extraatje: het levert geen eiwitten, en de kauwuitdaging is beperkt tot het moment dat je hem rauw geeft. Een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis biedt structureel meer: eiwitten als bouwstenen voor spieren, en het langdurige, ontspannende effect van het kauwen zelf. Zie wortel daarom als een leuke, frisse afwisseling naast een voeding en snackpatroon met een zo hoog mogelijk vleesgehalte, niet als vervanging daarvan. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond komkommer eten? Mag een hond paprika eten? Mag een hond tomaat eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.

Auteur: Bellobox redactie Ja, een hond mag paprika eten, maar alleen rijpe rode, gele of oranje paprika en met mate. Groene en onrijpe paprika bevat meer solanine en geef je liever niet, en verwijder altijd de steel en zaadlijsten. Het kleuroverzicht en de portietabel vind je hieronder. Welke kleur paprika mag een hond? (het kleuroverzicht) De kleur van de paprika maakt echt verschil: rood mag, groen niet. Kleur Wel of niet Waarom Rood Ja De rijpste en zoetste keuze, met het minste solanine Geel Ja, mits rijp Vergelijkbaar met rood, controleer of de paprika volledig rijp is Oranje Ja, mits rijp Net als geel, alleen geven als de paprika volledig rijp is Groen Nee Dit is onrijpe paprika met meer solanine, wat maag-darmklachten kan geven Deze regel geldt ook voor stukjes groene paprika in restjes of salades: haal die er altijd uit voordat je iets aan je hond geeft. Twijfel je of een paprika al rijp genoeg is? Een rijpe paprika voelt stevig aan en heeft een egale, felle kleur zonder groene vlekken. Hoeveel paprika mag een hond? (portietabel) Gewicht hond Hoeveel paprika Kleine hond (tot 5 kg) Eén à twee kleine stukjes Middelgrote hond (5 tot 30 kg) Twee à drie stukjes Grote hond (vanaf 30 kg) Een paar stukjes tot ongeveer een kwart paprika Snacks en extraatjes samen mogen maximaal 10% van de dagelijkse calorieën van je hond zijn. Wil je dat concreet uitrekenen voor jouw hond? Lees hoeveel snacks een hond per dag mag. Geef je hond voor het eerst paprika, begin dan met één klein stukje en kijk hoe hij erop reageert, voordat je vaker een stukje geeft. Waarom paprika gezond is, en waarom met mate Rijpe paprika bevat vitamine C en A en vezels, en is caloriearm. Met mate, omdat ook rijpe paprika een nachtschadegroente is en te veel ervan maag-darmklachten kan geven, ook als het om de veilige rode, gele of oranje variant gaat. Sommige honden reageren allergisch op paprika, met jeuk als signaal, net zoals bij andere nieuwe voedingsmiddelen. Heb je een hond die gevoelig reageert op nieuwe voeding, kies dan liever voor hypoallergene hondensnacks in plaats van te experimenteren met groente. Zo geef je paprika aan je hond Verwijder altijd de steel, zaden en zaadlijsten, en snijd de paprika in kleine stukjes die passen bij het formaat van je hond. Kook of stoom de paprika bij voorkeur even en schil hem, zodat hij lichter verteerbaar is voor je hond. Een paar concrete ideeën: meng een paar stukjes door het voer, of geef een gekookt stukje als beloning tijdens het trainen. Geef nooit paprika uit gerechten met ui, knoflook of kruiden, en geef ook geen paprikachips: die bevatten zout, vet en vaak ui- of knoflookpoeder, allemaal ongeschikt voor je hond. Wanneer geef je beter geen paprika Groene of onrijpe paprika geef je nooit, dat geldt zonder uitzondering. Wees ook terughoudend bij honden met een gevoelige maag of darmen, en bij puppy's: hun spijsvertering is er nog niet aan toe, kies dan liever een pasklare snack. Stop direct zodra je jeuk, braken of diarree ziet na het eten van paprika. Bij aanhoudende klachten bel je de dierenarts. Gezonde alternatieven voor paprika Liever niet zelf snijden en twijfelen over hoeveelheden? Kant-en-klare natuurlijke hondensnacks zijn al afgestemd op honden. Paprika is, net als de meeste groenten, vooral een fris extraatje: het levert geen eiwitten en geen kauwuitdaging, terwijl een hond die dagelijks goed gevoerd wordt dat eigenlijk niet nodig heeft. Een natuurlijke kauwsnack van vlees of vis biedt dat wél, met eiwitten als bouwstenen voor spieren en het ontspannende effect van het kauwen zelf. Voor honden die op hun gewicht moeten letten passen onze vetarme snacks goed bij hetzelfde doel als een stukje groente: belonen zonder calorieënbom, maar dan met de voordelen die paprika niet biedt. Lees ook Hoeveel snacks mag een hond per dag? Mag een hond appel eten? Mag een hond tomaat eten? Mag een hond komkommer eten? Gecontroleerd door: Bellobox redactie.