Belgische Mechelaar

De Belgische Mechelaar is het korthaarvariant van de Belgische herdershond. Hij heeft een middelgroot, vierkant gebouwd lichaam met krachtige spieren en een rechte rug. De kop is lang en droog met een wigvormig hoofd, een rechte snuit en een zwarte neus. De donkere, amandelvormige ogen staan licht schuin en geven een alerte uitdrukking. De oren zijn driehoekig en staan rechtop. De hals is gespierd en vloeit over in een diepe borst en rechte, goed gehoekte ledematen. De vacht is kort en dicht met een dichte ondervacht; de kleur varieert van warm fauve tot mahonie met een zwarte ‘charbonné’ overlaag en een typisch donker masker op de snuit, oren en staartpunt. De staart is middellang, sterk aan de basis en wordt licht gebogen gedragen. Reuen meten ongeveer 60‑66 cm bij de schoft en wegen circa 25‑30 kg; teven zijn iets kleiner met 56‑62 cm schofthoogte en 20‑25 kg.

Energieke, vierkant gebouwde herdershond met korte, dichte vacht. De wigvormige kop heeft een rechte snuit, donkere amandelvormige ogen en rechtopstaande driehoekige oren. De vacht is warm fauve tot mahonie met zwarte schakering en een zwart masker. De staart is middellang en wordt licht gebogen gedragen. Schofthoogte reuen 60‑66 cm, teven 56‑62 cm; gewicht 25‑30 kg.

De Mechelaar is zeer intelligent, waakzaam en energiek. Hij heeft een sterk werk- en leervermogen en is loyaal aan zijn baas. Door zijn natuurlijke waakdrift en beschermingsinstinct is hij gereserveerd tegenover onbekenden. De hond gedijt bij veel beweging, hersenwerk en duidelijke leiding. Zonder voldoende uitdaging kan hij onrustig of nerveus worden. Met een consequente en ervaren eigenaar is de Mechelaar een trouwe gezinshond die met de juiste socialisatie met kinderen en andere dieren kan omgaan.

De Mechelaar ontleent zijn naam aan de stad Mechelen in Vlaanderen, waar dit type herdershond eind 19e eeuw populair was bij lokale veehouders. Samen met de Groenendaeler, Tervuerense en Laekense varianten werd het ras gestandaardiseerd rond 1891 op initiatief van professor Adolphe Reul. De Mechelaar dankt zijn reputatie als eerste type dat ‘zuiver’ gefokt werd; vanwege zijn korte vacht en werklust werd hij al snel de maatstaf voor de andere Belgische herders. Vanaf de 20e eeuw bleek de Malinois uitermate geschikt voor politie‑, leger‑ en reddingswerk en verwierf wereldwijde bekendheid in dienst van militaire eenheden en veiligheidsdiensten.