Belgische Tervuren

De Tervuerense herder is een middelgrote, vierkant gebouwde hond met een atletische verschijning. Het hoofd is lang en fijn besneden met een rechte neusrug en een zwarte neus. De ogen zijn donkerbruin en amandelvormig, de oren zijn driehoekig, hoog ingeplant en staan rechtop. Hij heeft een lange hals, rechte rug en een diepe borst met een licht opgetrokken buik. De benen zijn gespierd en recht en de poten ovaal met gesloten tenen. De staart is lang en dichtbehaard; in rust wordt hij laag gedragen met een lichte opwaartse krul aan het uiteinde. De dubbele vacht is lang, dicht en licht ruwharig met een volle kraag en broek. De kleur is warm fauve tot mahonie met een zwarte overschijn en een zwart masker; er is pluimvorming aan de oren, staart en achterpoten. Reuen worden ongeveer 60‑66 cm hoog en wegen 25‑30 kg; teven zijn 56‑62 cm en wegen 20‑25 kg.

Elegante, vierkant gebouwde herder met een lange dubbele vacht. De kleur varieert van warm fauve tot mahonie met een zwarte overschijn en een donker masker. Het hoofd is lang en wigvormig met donkerbruine amandelvormige ogen en rechtopstaande driehoekige oren. De hals is krachtig en draagt een volle kraag, terwijl er aan de achterpoten een 'broek' van langer haar hangt. De staart is lang en gepluimd en wordt laag gedragen met een lichte krul. Reuen worden 60‑66 cm hoog en wegen 25‑30 kg; teven 56‑62 cm en 20‑25 kg.

De Tervuerense herder is zeer intelligent, alert en toegewijd aan zijn gezin. Hij heeft een sterk werk- en waakinstinct en kan gereserveerd zijn tegenover vreemden. Deze hond is gevoelig voor de stemmingen van zijn eigenaar en leert snel, maar hij heeft een duidelijke leiding en consequente opvoeding nodig. Door zijn hoge energieniveau en doorzettingsvermogen vraagt hij veel lichamelijke en mentale uitdaging in de vorm van training, hondensport of taken. Met vroege socialisatie en voldoende beweging kan hij goed omgaan met kinderen en andere dieren. Een Tervuren past het best bij actieve, ervaren eigenaren die bereid zijn hem dagelijks begeleiding en uitdaging te bieden.

De Tervuerense herder is een van de vier variëteiten van de Belgische herdershond. Hij dankt zijn naam aan het dorp Tervuren in Vlaanderen, waar fokker M. F. Corbeel aan het einde van de 19e eeuw langharige herders selecteerde. Onder leiding van professor Adolphe Reul werd rond 1891 een standaard opgesteld voor de Belgische herders, met vier varianten op basis van vacht en kleur: Groenendaeler, Tervuren, Malinois en Laekenois. De Tervuren werd gefokt om kuddes te hoeden en boerderijen te bewaken. Na de Eerste Wereldoorlog daalde het aantal drastisch, maar door doelgerichte fokprogramma's werd het ras hersteld. Tegenwoordig is de Tervuerense herder bekend als een veelzijdige werkhond die wordt ingezet in de hondensport, politie‑ en reddingswerk en als actieve huishond.