Briard

De Briard combineert een uiterlijk dat je kunt samenvatten als grote, langharige herder met krachtige bouw, lange wenkbrauwen en lage dubbele hubertusklauwen achter met een temperament dat vaak wordt omschreven als loyaal, beschermend, gevoelig en slim. De beste exemplaren tonen tegelijk wendbaarheid, oplettendheid en een nauwe band met de geleider. Het ras komt het best tot zijn recht in een huishouden met voor ervaren gezinnen die ruimte, training en socialisatie kunnen bieden. Daarbij hoort meestal ook veel beweging, training en mentale uitdaging; zonder werk verveelt dit type zich snel. Met de juiste begeleiding ontwikkelt de Briard zich meestal tot een hond die sterk op zijn mensen betrokken blijft.

Het uiterlijk van de Briard draait om een totaalindruk met grote, langharige herder met krachtige bouw, lange wenkbrauwen en lage dubbele hubertusklauwen achter. Goede herdershonden zijn droog gespierd, wendbaar en gebouwd om langdurig te bewegen zonder hun souplesse te verliezen. Hoofd, oren, oogvorm en staartdracht moeten aansluiten bij die algemene indruk en horen het werkverleden of het gezelschapstype van het ras te ondersteunen. De vacht is lange droge golvende geitenvacht met ondervacht, terwijl de kleur meestal wordt omschreven als zwart, fawn, grijs of blauw. Reuen worden doorgaans 62 tot 68 cm hoog en wegen meestal 30 tot 40 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 56 tot 64 cm en een gewicht van 25 tot 35 kg. Samengevat moet het exterieur niet alleen mooi ogen, maar vooral logisch passen bij de historische taak, de manier van bewegen en het algemene rastype. Bot, bespiering en verhoudingen moeten in balans zijn, omdat kracht zonder souplesse de functionele waarde van het ras zou aantasten.

In karakter wordt de Briard vaak omschreven als loyaal, beschermend, gevoelig en slim. Naar het eigen gezin is het meestal zeer betrokken, maar zonder sturing kan het gaan drijven, blaffen of controle zoeken. Trainbaarheid is meestal hoog, maar dit type vraagt ook mentale bezigheid en duidelijke taakverdeling. Qua beweging vraagt de Briard doorgaans veel beweging, training en mentale uitdaging; zonder werk verveelt dit type zich snel. Zoals bij elk ras bepalen socialisatie, ervaring van de eigenaar en dagelijkse structuur in hoge mate hoe prettig het karakter in huis tot uiting komt. Daarom is dit ras vooral geschikt voor mensen die bewust kiezen voor zijn sterke en minder makkelijke kanten, in plaats van alleen voor het uiterlijk.

De Briard vindt zijn oorsprong in Frankrijk en werd oorspronkelijk gebruikt voor taken als schapen drijven en kuddes bewaken. Oud Frans herdersras dat al eeuwen in de Brie en omliggende gebieden als kuddehond diende. Bij herders- en kuddebewakers stond functionaliteit eeuwenlang voorop: de hond moest zelfstandig kunnen werken, maar tegelijk trouw blijven aan mens en taak. In de 19e en 20e eeuw zorgden rasverenigingen, standaarden en gerichte fokprogramma's er vaak voor dat het uiterlijk en het karakter duidelijker werden omschreven. In de moderne tijd wordt het ras meestal als huishond, sporthond of showhond gehouden, maar de oorspronkelijke functie is in veel details nog altijd herkenbaar.