Dat kan zeker, maar alleen wanneer de Papillon voldoende beweging, duidelijke opvoeding en dagelijks contact krijgt. In gezinnen met kinderen doet het ras het het best als iedereen rustig en consequent met de hond omgaat en er vroeg wordt gewerkt aan socialisatie met mensen en andere dieren. Voor beginnende hondenbezitters kan het vaak een haalbare keuze zijn, mits er tijd is voor dagelijkse aandacht, opvoeding en passende verzorging.

Reuen worden doorgaans 20 tot 28 cm hoog en wegen meestal 3 tot 5 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 20 tot 27 cm en een gewicht van 2,5 tot 4,5 kg. Binnen die bandbreedtes bestaat natuurlijk individuele variatie, maar deze cijfers geven een goed beeld van de gebruikelijke grootte en het gewicht van het ras. Bij rassen met meerdere maten of varianten kan de spreiding duidelijk groter zijn dan bij rassen met één vast formaat.

Bij de Papillon vraagt de vacht vooral regelmaat. Door de lange zijdeachtige vacht zonder ondervacht is meerdere keren per week borstelen verstandig, zeker op oren, broek en staart waar sneller klitten ontstaan. Tijdens de ruiperiode is meestal wat vaker borstelen nodig om losse haren en vervilting te voorkomen. Controleer daarnaast geregeld oren, voeten en huid, zeker na wandelingen in bos, heide of nat terrein.

De Papillon komt uit Frankrijk/België. Oorspronkelijk werd het ras gebruikt voor taken als gezelschapshond. Oude continentale dwerpspaniël die al op renaissanceportretten voorkomt, waarna het ras later via rasverenigingen en fokprogramma's beter werd vastgelegd en ook buiten het oorspronkelijke werkgebied bekend werd.

In vergelijking met veel werk- en jachtrassen is de bewegingsbehoefte meestal matig, maar helemaal zonder dagelijkse activiteit kan ook dit ras niet. Reken in de praktijk op veel nabijheid, zachte training en dagelijkse maar matige beweging. Naast wandelen helpt ook mentale uitdaging, zoals speuren, trainen, apporteren of rustig meedenken met het gezin, om verveling en ongewenst gedrag te voorkomen.

Zachte training en veel sociaal contact leveren meestal de beste resultaten op. Vroege socialisatie, korte duidelijke sessies en consequente huisregels helpen meestal meer dan lange, saaie oefeningen. Het ras reageert meestal beter op samenwerking en beloning dan op druk of harde correcties.