Engelse Setter

De Engelse Setter is meteen herkenbaar aan zijn typische verschijning: elegante jachthond met lange droge kop, vriendelijke ogen en sierlijke bevedering. De combinatie van stijl, snelheid en zachtheid maakt dit ras geliefd bij jagers én actieve gezinnen. In het dagelijks leven past de Engelse Setter vooral goed in een situatie met sportieve gezinnen die een zachte jachthond willen. Daarbij hoort meestal ook ruime dagelijkse beweging en activiteiten waarbij hij zijn neus en snelheid kwijt kan. Wie bewust kiest voor dit ras, kiest dus niet alleen voor uiterlijk, maar ook voor een heel eigen combinatie van verzorging, beweging en karakter.

Het uiterlijk van de Engelse Setter draait om een totaalindruk met elegante jachthond met lange droge kop, vriendelijke ogen en sierlijke bevedering. Het lichaam is doorgaans iets langer en eleganter belijnd dan dat van veel andere staande honden, met een vloeiende halslijn en vrij uitgrijpende bewegingen. Hoofd, oren, oogvorm en staartdracht moeten aansluiten bij die algemene indruk en horen het werkverleden of het gezelschapstype van het ras te ondersteunen. De vacht is lange zijdeachtige vlakke of licht golvende vacht, terwijl de kleur meestal wordt omschreven als wit met belton-aftekeningen in blauw, oranje, lemon of lever. Reuen worden doorgaans 65 tot 68 cm hoog en wegen meestal 25 tot 36 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 61 tot 65 cm en een gewicht van 20 tot 30 kg. Samengevat moet het exterieur niet alleen mooi ogen, maar vooral logisch passen bij de historische taak, de manier van bewegen en het algemene rastype. De voeten moeten voldoende gesloten en sterk zijn, omdat een jachthond alleen met een degelijk fundament langdurig kan presteren.

In karakter wordt de Engelse Setter vaak omschreven als zacht, vriendelijk, actief en sociaal. Met kinderen is het meestal vriendelijk en speels, al vraagt de jeugdigheid om begeleiding. Harde correcties werken meestal averechts; een setter leert beter met motivatie en herhaling. Qua beweging vraagt de Engelse Setter doorgaans ruime dagelijkse beweging en activiteiten waarbij hij zijn neus en snelheid kwijt kan. Zoals bij elk ras bepalen socialisatie, ervaring van de eigenaar en dagelijkse structuur in hoge mate hoe prettig het karakter in huis tot uiting komt. Daarom is dit ras vooral geschikt voor mensen die bewust kiezen voor zijn sterke en minder makkelijke kanten, in plaats van alleen voor het uiterlijk.

De Engelse Setter vindt zijn oorsprong in Groot-Brittannië en werd oorspronkelijk gebruikt voor taken als voorstaan van veerwild. Ontwikkeld in Engeland uit oude setting spaniels en later verfijnd door Laverack en Llewellin lijnen. Naarmate de jacht veranderde, verschoof de nadruk vaak van puur functiegericht fokken naar een combinatie van werkvermogen, exterieur en gezinseigenschappen. In de 19e en 20e eeuw zorgden rasverenigingen, standaarden en gerichte fokprogramma's er vaak voor dat het uiterlijk en het karakter duidelijker werden omschreven. In de moderne tijd wordt het ras meestal als huishond, sporthond of showhond gehouden, maar de oorspronkelijke functie is in veel details nog altijd herkenbaar.