Sint-Bernard

Wie de Sint-Bernard voor het eerst ziet, herkent meestal direct een hond met de volgende kenmerken: zeer grote, zware hond met massieve kop, zachte uitdrukking en krachtige botten. Het ras komt het best tot zijn recht bij gezinnen met veel ruimte en ervaring met grote honden. Daarbij hoort meestal ook voldoende beweging en duidelijke begeleiding. Wie bewust kiest voor dit ras, kiest dus niet alleen voor uiterlijk, maar ook voor een heel eigen combinatie van verzorging, beweging en karakter.

Qua totaalbeeld zie je bij de Sint-Bernard een hond met de volgende kenmerken: zeer grote, zware hond met massieve kop, zachte uitdrukking en krachtige botten. Bij dit ras spelen varianten een duidelijke rol, waardoor je binnen hetzelfde ras meerdere verschijningsvormen kunt tegenkomen zonder dat het typische rastype verloren gaat. De vacht is korthaar of langhaar, terwijl de kleur meestal wordt omschreven als wit met roodbruine platen of mantel. Reuen worden doorgaans 70 tot 90 cm hoog en wegen meestal 64 tot 90 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 65 tot 80 cm en een gewicht van 54 tot 70 kg. Samengevat moet het exterieur niet alleen mooi ogen, maar vooral logisch passen bij de historische taak, de manier van bewegen en het algemene rastype. Balans en verhoudingen blijven belangrijker dan overdrijving, zeker wanneer een ras zowel mooi als functioneel moet zijn.

Wie met een Sint-Bernard samenleeft, merkt al snel hoe sterk eigenschappen als zachtaardig, rustig, geduldig en waakzaam aanwezig kunnen zijn. Met een goede opvoeding kan het ras zich prettig aan een huishouden aanpassen. Een consequente, vriendelijke aanpak geeft meestal de beste resultaten. Voor een prettig dagelijks leven is het belangrijk om rekening te houden met dagelijkse activiteit en duidelijke begeleiding. Zoals bij elk ras bepalen socialisatie, ervaring van de eigenaar en dagelijkse structuur in hoge mate hoe prettig het karakter in huis tot uiting komt. Daarom is dit ras vooral geschikt voor mensen die bewust kiezen voor zijn sterke en minder makkelijke kanten, in plaats van alleen voor het uiterlijk.

De geschiedenis van de Sint-Bernard begint in Zwitserland, waar het ras werd ingezet voor taken als bergredding, waak- en boerderijwerk. Afkomstig van hospicehonden in de Alpen, beroemd door reddingswerk op de Grote Sint-Bernhardpas. Later werd het ras in verschillende kennelclubs en rasverenigingen verder vastgelegd, waardoor type en karakter consistenter werden. In de 19e en 20e eeuw zorgden rasverenigingen, standaarden en gerichte fokprogramma's er vaak voor dat het uiterlijk en het karakter duidelijker werden omschreven. In de moderne tijd wordt het ras meestal als huishond, sporthond of showhond gehouden, maar de oorspronkelijke functie is in veel details nog altijd herkenbaar.