Schotse Deerhound

Wie de Schotse Deerhound voor het eerst ziet, herkent meestal direct een hond met de volgende kenmerken: zeer grote, ruwharige windhond met lange benen, smalle kop en ruwe waardige uitdrukking. In het dagelijks leven past de Schotse Deerhound vooral goed in een situatie met rustige maar ruim wonende mensen met veilige renmogelijkheden. Daarbij hoort meestal ook voldoende beweging en duidelijke begeleiding. Met de juiste begeleiding ontwikkelt de Schotse Deerhound zich meestal tot een hond die sterk op zijn mensen betrokken blijft.

Het uiterlijk van de Schotse Deerhound draait om een totaalindruk met zeer grote, ruwharige windhond met lange benen, smalle kop en ruwe waardige uitdrukking. Hoofd, oren, oogvorm en staartdracht moeten aansluiten bij die algemene indruk en horen het werkverleden of het gezelschapstype van het ras te ondersteunen. De vacht is harde ruwe vacht, terwijl de kleur meestal wordt omschreven als blauwgrijs, brindle, geel, roodfawn of grijs. Reuen worden doorgaans 76 tot 81 cm hoog en wegen meestal 39 tot 50 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 71 tot 76 cm en een gewicht van 34 tot 43 kg. Samengevat moet het exterieur niet alleen mooi ogen, maar vooral logisch passen bij de historische taak, de manier van bewegen en het algemene rastype. Balans en verhoudingen blijven belangrijker dan overdrijving, zeker wanneer een ras zowel mooi als functioneel moet zijn.

In karakter wordt de Schotse Deerhound vaak omschreven als zacht, waardig, rustig en sportief. Met een goede opvoeding kan het ras zich prettig aan een huishouden aanpassen. Een consequente, vriendelijke aanpak geeft meestal de beste resultaten. Voor een prettig dagelijks leven is het belangrijk om rekening te houden met dagelijkse activiteit en duidelijke begeleiding. Zoals bij elk ras bepalen socialisatie, ervaring van de eigenaar en dagelijkse structuur in hoge mate hoe prettig het karakter in huis tot uiting komt. Daarom is dit ras vooral geschikt voor mensen die bewust kiezen voor zijn sterke en minder makkelijke kanten, in plaats van alleen voor het uiterlijk.

De geschiedenis van de Schotse Deerhound begint in Schotland, waar het ras werd ingezet voor taken als jacht op hert. Oude Schotse jachthond van de clanadel voor de hertenjacht. Later werd het ras in verschillende kennelclubs en rasverenigingen verder vastgelegd, waardoor type en karakter consistenter werden. In de 19e en 20e eeuw zorgden rasverenigingen, standaarden en gerichte fokprogramma's er vaak voor dat het uiterlijk en het karakter duidelijker werden omschreven. In de moderne tijd wordt het ras meestal als huishond, sporthond of showhond gehouden, maar de oorspronkelijke functie is in veel details nog altijd herkenbaar.