Dat kan zeker, maar alleen wanneer de Tibetaanse Spaniël voldoende beweging, duidelijke opvoeding en dagelijks contact krijgt. In gezinnen met kinderen doet het ras het het best als iedereen rustig en consequent met de hond omgaat en er vroeg wordt gewerkt aan socialisatie met mensen en andere dieren. Of het ras bij beginners past, hangt vooral af van tijd, socialisatie, training en de bereidheid om aan de specifieke behoeften van het ras tegemoet te komen.

Reuen worden doorgaans 25 tot 28 cm hoog en wegen meestal 4 tot 7 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 24 tot 27 cm en een gewicht van 3,5 tot 6 kg. Binnen die bandbreedtes bestaat natuurlijk individuele variatie, maar deze cijfers geven een goed beeld van de gebruikelijke grootte en het gewicht van het ras. Bij rassen met meerdere maten of varianten kan de spreiding duidelijk groter zijn dan bij rassen met één vast formaat.

Bij de Tibetaanse Spaniël vraagt de vacht vooral regelmaat. Door de middellange zijdeachtige dubbele vacht met kraag is meerdere keren per week borstelen verstandig, zeker op oren, broek en staart waar sneller klitten ontstaan. Regelmatige controle van oren, voeten, huidplooien of baard helpt de verzorging compleet te houden. Door die routine vast te houden blijft de vacht meestal beter in conditie en voorkom je klitten of huidproblemen.

De Tibetaanse Spaniël komt uit Tibet. Oorspronkelijk werd het ras gebruikt voor taken als alarmhond en gezelschap in kloosters. Oud Tibetaans kloosterras, gebruikt als alarmeerder op muren en binnenplaatsen, waarna het ras later via rasverenigingen en fokprogramma's beter werd vastgelegd en ook buiten het oorspronkelijke werkgebied bekend werd.

In vergelijking met veel werk- en jachtrassen is de bewegingsbehoefte meestal matig, maar helemaal zonder dagelijkse activiteit kan ook dit ras niet. Reken in de praktijk op veel menselijk contact, consequente maar vriendelijke opvoeding en dagelijkse wandelingen. Naast wandelen helpt ook mentale uitdaging, zoals speuren, trainen, apporteren of rustig meedenken met het gezin, om verveling en ongewenst gedrag te voorkomen.

De band met de eigenaar helpt, maar zelfstandigheid en eigen opinies blijven vaak aanwezig. Vroege socialisatie, korte duidelijke sessies en consequente huisregels helpen meestal meer dan lange, saaie oefeningen. Het ras reageert meestal beter op samenwerking en beloning dan op druk of harde correcties.