Tibetaanse Terriër

De Tibetaanse Terriër is een hond uit Tibet die opvalt door zijn bouw: middelgrote hond met vierkante bouw, grote ronde voeten en behaard gezicht. In het dagelijks leven past de Tibetaanse Terriër vooral goed in een situatie met actieve gezinnen die een slimme ruige huishond willen. Daarbij hoort meestal ook voldoende beweging en duidelijke begeleiding. Wie bewust kiest voor dit ras, kiest dus niet alleen voor uiterlijk, maar ook voor een heel eigen combinatie van verzorging, beweging en karakter.

Bij de Tibetaanse Terriër vormen deze details samen het rastype: middelgrote hond met vierkante bouw, grote ronde voeten en behaard gezicht. Hoofd, oren, oogvorm en staartdracht moeten aansluiten bij die algemene indruk en horen het werkverleden of het gezelschapstype van het ras te ondersteunen. De vacht is lange fijne tot wollige dubbele vacht, terwijl de kleur meestal wordt omschreven als alle kleuren en patronen behalve chocolade in sommige landen. Reuen worden doorgaans 36 tot 41 cm hoog en wegen meestal 8 tot 14 kg; teven blijven vaak iets kleiner met een schofthoogte van 34 tot 39 cm en een gewicht van 7 tot 12 kg. Samengevat moet het exterieur niet alleen mooi ogen, maar vooral logisch passen bij de historische taak, de manier van bewegen en het algemene rastype. Balans en verhoudingen blijven belangrijker dan overdrijving, zeker wanneer een ras zowel mooi als functioneel moet zijn.

In karakter wordt de Tibetaanse Terriër vaak omschreven als vriendelijk, alert, gevoelig en enigszins eigenzinnig. Met een goede opvoeding kan het ras zich prettig aan een huishouden aanpassen. Een consequente, vriendelijke aanpak geeft meestal de beste resultaten. Voor een prettig dagelijks leven is het belangrijk om rekening te houden met dagelijkse activiteit en duidelijke begeleiding. Zoals bij elk ras bepalen socialisatie, ervaring van de eigenaar en dagelijkse structuur in hoge mate hoe prettig het karakter in huis tot uiting komt. Daarom is dit ras vooral geschikt voor mensen die bewust kiezen voor zijn sterke en minder makkelijke kanten, in plaats van alleen voor het uiterlijk.

De geschiedenis van de Tibetaanse Terriër begint in Tibet, waar het ras werd ingezet voor taken als gezelschap en boerderijwerk in kloosters. Geen echte terriër maar een oud Tibetaans ras dat als gelukshond werd gewaardeerd. Later werd het ras in verschillende kennelclubs en rasverenigingen verder vastgelegd, waardoor type en karakter consistenter werden. In de 19e en 20e eeuw zorgden rasverenigingen, standaarden en gerichte fokprogramma's er vaak voor dat het uiterlijk en het karakter duidelijker werden omschreven. In de moderne tijd wordt het ras meestal als huishond, sporthond of showhond gehouden, maar de oorspronkelijke functie is in veel details nog altijd herkenbaar.